Κάποτε

Κάποτε αυτή η σπουδαία ροκ μπαλλάντα είχε γίνει σύμβολο του τείχους που πέφτει, των λαών που σμίγουν, της αναζήτησης ενός κόσμου καλύτερου.

Σήμερα το ακούω και η πίκρα για τη βαριά σημειολογία του σκεπάζει την ψυχή μου. Τότε, στα 1989, πιστέψαμε πως η ενότητα των λαών ήταν πιο πάνω από μισαλλοδοξίες. 26 χρόνια μετά οι λαοί πιο διαιρεμένοι από ποτέ σέρνονται άβουλοι πίσω από το φάντασμα της Ενωμένης Ευρώπης.

Πώς και γιατί η Γερμανία επιτέθηκε εναντίον των Ελλήνων

Η κρίση χρέους και η εθνοτική ρητορική

Εκπληκτική απάντηση Έλληνα σε Γερμανό που έστειλε ειρωνική επιστολή για τα χρέη της Ελλάδας

εκπληκτική-απάντηση-Έλληνα-σε-Γερμανό-που-έστειλε-ειρωνική-επιστολή-για-τα-χρέη-της-Ελλάδας

 

Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern – Αξίζει να διαβάσετε την εκπληκτική απάντηση στην επιστολή του Γερμανού συντάκτη!

Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες…

με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern, για να λάβει την εκπληκτική απάντηση του Έλληνα.

Ο υπέρτιτλος του άρθρου Walτer Wuellenweber αναφέρει:

«Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».

Αγαπητοί Έλληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι’ εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας.

Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν’ απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.

Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν’ αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.

Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:

Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ’ έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 λιγότερα από σένα.

Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι’ έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.

Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί μας γι’ αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν’ αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.

Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα. Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:

α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.

γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.

δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ’ Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.

ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).

στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.

Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες !

Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.

Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν’ αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θά έχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ’ αντέξω. Και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση. Αλλά εσείς βρε Walτer, τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;

Πες μου σε παρακαλώ, έχω απορία: Εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι απ’ όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ’ επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών!

Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, δεν μπορούν και δεν πρέπει! Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ’ αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε!

Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες» . αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου!
allgreeks.gr

Η κατά Mazower αναπόφευκτη Γερμανική ηγεμονία και ο δημιουργικός αντίλογος

Οι φόβοι της Γερμανίας ρίχνουν στα βράχια την ΕΕ

Mark Mazower*

Ο Mark Mazower διερωτάται γιατί η Γερμανία φοβάται να αναλάβει ηγετικό ρόλο. Οι δαίμονες του παρελθόντος και η εμμονή στους κανόνες. Το τέλος της αμερικανικής γενναιοδωρίας και τα επικίνδυνα μαζικά πλεονάσματα της Γερμανίας.
M. Mazower: Οι φόβοι της Γερμανίας ρίχνουν στα βράχια την Ευρώπη

Με τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας Wolfgang Schaeuble να επισκέπτεται την Αθήνα για να τονώσει το ηθικό, γίνεται σαφέστερο από ποτέ ότι η Ευρώπη έχει πρόβλημα ηγεμονίας. Υπό τον πρόεδρο Francois Hollande, η Γαλλία είναι εντελώς απούσα σε ό,τι αφορά την Ε.Ε. Η Βρετανία δεν είχε ποτέ μικρότερη επιρροή στην Ε.Ε. χάρη στη δέσμευση του πρωθυπουργού David Cameron για δημοψήφισμα ως προς την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. Η Ιταλία και η Ισπανία, ακόμη και τις καλές εποχές, δεν είχαν το ίδιο βάρος όσο οι γείτονές τους στο Βορρά, ενώ τώρα είναι αποδεκατισμένες από την κρίση.

Έτσι, μένει η Γερμανία. Ούτε οι Γερμανοί, ούτε κανένας άλλος δεν είναι άνετος με αυτήν την κατάσταση. Η πρωτοκαθεδρία του Βερολίνου, όμως, είναι μία πραγματικότητα που δεν μπορεί να παραγνωριστεί. Η πρόκληση είναι να βρεθεί ο τρόπος ώστε να υπάρξουν για όλους οφέλη από αυτήν την κατάσταση.

Τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ένας μεγάλος σε ηλικία Γερμανός δικηγόρος έγραψε ένα κείμενο που αποτελεί κλασική εργασία στο αντικείμενο της ηγεμονίας. Ο Heinrich Triepel ενδιαφέρθηκε για τη συμφιλίωση των πολιτικών δυνάμεων κρίνοντας ότι όλα τα κράτη είναι νομικώς ίσα.

Ένα θέμα που απασχολεί ακόμη πολύ όσους ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο συζητήθηκε απολύτως φυσικά στην εποχή του Triepel, καθώς τότε το κεντρικό ερώτημα στη γερμανική πολιτική ήταν η Πρωσία και η σχέση της με τα μικρότερα γερμανικά κρατίδια. Το Die Hegemonie βγήκε το 1938 σε μία εντυπωσιακή χρονική συγκυρία, ενώ τα στρατεύματα του Hitler ξεκινούσαν τη μακρά τους πορεία στην Ευρώπη.

Η Νέα Τάξη των Ναζί, όμως, ήταν όσα πολεμούσε ο Triepel. Μόνο δύναμη και καθόλου κανόνες. Το όραμα του Hitler για την Ευρώπη δεν στηρίχθηκε σε κάποια πραγματική αίσθηση για την ιδεολογική ή την πολιτισμική κοινότητα. Πέρα από ορισμένους επίτιμους Αρίους , οι μη Γερμανοί ήταν σαφώς πολίτες δεύτερης κλάσης. Μόνο στο τέλος του Πολέμου το Βερολίνο σήκωσε την αντικομουνιστική σημαία (και αντιθέτως από την Angela Merkel, o Hitler δεν θα είχε εγκρίνει ποτέ να ξοδευτούν γερμανικά κεφάλαια για άλλους λαούς).

Αντί λοιπόν να βλέπουμε τη σημερινή Γερμανία ως το Δ΄ Ράιχ, θα έπρεπε να τη βλέπουμε ως σχήμα που προέκυψε από τη βούληση να αποτραπεί με κάθε κόστος το ναζιστικό μοντέλο. Όπως κατέστησαν σαφές τα σχόλια του κ. Schaeuble στην Αθήνα, η ερμηνεία που δίνει το Βερολίνο του 21ου αιώνα στην έννοια της ηγεμονίας είναι η διαμόρφωση μιας ομάδας κανόνων και στη συνέχεια η επιμονή μέχρι να ακολουθήσουν όλοι αυτούς τους κανόνες.

Η διακριτική εξουσία -που ήταν η ουσία της ηγεσίας του Hitler- πρέπει κατά συνέπεια να περιορίζεται στο ελάχιστο. Μία κοινωνία κανόνων θα ενώνει τους Ευρωπαίους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ήπειρος καθοδηγείται από μία δύναμη ή από μία ομάδα δυνάμεων που ορίζει ότι έργο της είναι να επιβάλει νόρμες και κανόνες σε άλλους. Στον Α’  Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βρετανοί και οι Γάλλοι αποκατέστησαν τον Κανόνα του Χρυσού, ίδρυσαν τις κεντρικές τράπεζες, εκ των οποίων και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, για να κρατηθεί η νομισματική πολιτική μακριά από τα χέρια των πολιτικών, ενθάρρυναν τις συνταγματικές δημοκρατίες και προώθησαν την Κοινωνία των Εθνών ως διεθνές φόρουμ.

Και οι Αμερικάνοι έκαναν σχεδόν το ίδιο, με μεγάλη επιτυχία, μετά το 1945, βοηθώντας στην ανάκτηση της Δημοκρατίας στη δυτική Ευρώπη.

Σε σύγκριση με τα σημερινά δεδομένα, όμως, αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι πως κανείς από αυτούς τους ηγεμόνες δεν συμπεριφέρθηκε σαν να είναι ένα με όλους τους άλλους. Οι Βρετανοί προφανώς όχι επειδή είχαν άπειρους πόρους στην αυτοκρατορία για να χρηματοδοτήσουν το δικό τους μερίδιο στον Κανόνα του Χρυσού. Όσο για τις ΗΠΑ, η δέσμευσή τους να χτίσουν διεθνείς θεσμούς μετά το 1945 ήταν συνεπής με την ιδιαιτερότητά τους. Ήταν πάντα στη δικαιοδοσία του Κογκρέσου να αποφασίζει πόσο πολύ θα έπρεπε να δεσμεύονται οι ΗΠΑ με τους κανόνες που καλούσαν όλους τους άλλους να σεβαστούν. Η ιδιαιτερότητα είχε και οικονομικά οφέλη. Οι ΗΠΑ είχαν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τα πλεονεκτήματα του ρόλου που είχε αναλάβει το δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα.

Η Ουάσιγκτον, όμως, αναγνώρισε ότι ήταν σημαντικό να εξασφαλίσει ότι θα υπήρχαν διαθέσιμα δολάρια ανά τον κόσμο. Η Pax Americana εξαρτιόταν από την ηγεμονική  δράση των ΗΠΑ με το κεϊνσιανό μοντέλο, κατευθύνοντας κεφάλαια όπου υπήρχε έλλειψη δολαρίων ώστε να ενισχυθεί το εμπόριο και κατά συνέπεια να διατηρηθεί η ανάπτυξη. Για δεκαετίες, η Ευρώπη ευνοήθηκε τα μέγιστα από αυτήν την πολιτική.

Τώρα όμως, που η εποχή της αμερικανικής γενναιοδωρίας τελειώνει, θα συνεχίσει το Βερολίνο να φοβάται τόσο πολύ τη μνήμη του Γ΄Ράιχ ώστε να απορρίπτει συνολικά τη διακριτική εξουσία; Αυτό θα ήταν μοιραίο. Για να είναι αποτελεσματική η ηγεμονία δεν πρέπει να αφορά μόνο κανόνες. Τα μαζικά πλεονάσματα που καταγράφει η Γερμανία παρασύρουν την Ευρώπη πτωτικά, όπως ακριβώς συνέβαινε το 1930 όταν η Γαλλία μάζευε χρυσό.

Μπορεί, όμως, η Γερμανία να αποδεχθεί τις ευθύνες της ηγεσίας; Για την ψυχροπολεμική Αμερική το κίνητρο ήταν σαφές: θεωρήθηκε ότι η οικονομική ευημερία ήταν θέμα ασφάλειας εν μέσω φόβων ότι ο κομουνισμός θα οδηγούσε σε φτώχεια την ήπειρο. Η αγωνία αυτή δεν υπάρχει πια.

Στη Γερμανία, όμως, ασφάλεια και ευημερία είναι ακόμη πιο δεμένες έννοιες από ό,τι ήταν στην Αμερική με τη σταθερότητα της ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Ο τρόπος με τον οποίο η Γερμανία θα επιλέξει να ορίσει τον ηγετικό της ρόλο θα δείξει εάν εξακολουθεί να καταδιώκεται από τους δαίμονες του παρελθόντος ή εάν έχει πλέον τη δυνατότητα να εκτιμήσει τις ανάγκες του μέλλοντος με τους δικούς της όρους.

*Ο Mark Mazower είναι καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο Columbia και συγγραφέας του «Governing the World».

Πηγή

Θεωρώ πολύ πιο εμπεριστατωμένο και κοινωνικοπολιτικά διορατικό το ακόλουθο σχόλιο του κ. Ανδρονόπουλου.  Το τελευταίο που χρειάζεται η Ευρώπη της δημοκρατίας, των ισορροπιών και του πολιτισμού είναι οι οποιεσδήποτε μανιακές τάσεις ηγεμονίας, οι μόνες υπεύθυνες για τις αιματηρές εποχές στην ιστορία της.

Σχόλιο στον Μαζάουερ: Οι εμμονές της Γερμανίας είναι που θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης

1. Δεν είναι οι φόβοι της Γερμανίας απέναντι στην ιστορία που θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης, αλλά οι εμμονές της.  Οι Γερμανοί δεν φοβούνται την ιστορία, διότι δεν την καταλαβαίνουν. Την προκαλούν και πάντα κάνουν τα ίδια λάθη. Άλλωστε, ήταν ο Χέγκελ που πρώτος υπονόησε το τέλος της ιστορίας. Η Γερμανία την επομένη του πολέμου, ούτε το μάθημά της είχε μάθει, ούτε το ναζισμό είχε ξεχάσει. Ήταν απλώς αμήχανη και οργισμένη με την ήττα της και χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια των σοφών Αμερικανών και πολύ χρήμα για να συμβιβαστούν οι γερμανικές μάζες, όπως εξαντλητικά εξηγεί στην «Σκοτεινή ‘Ήπειρο» ο Μαζάουερ.
2. Η άποψη που εκφράζει ο Μαζάουερ στο άρθρο που δημοσίευσε στους Financial Times με αφορμή την οκτάωρη επίσκεψη Σόιμπλε στην Αθήνα είναι συντηρητική και μοιρολατρική. Στο άρθρο με τίτλο «Ο γερμανικός φόβος τηςιστορίας θέτει σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης» λέει πρώτον ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος στην Ευρώπη για να παίξει το ρόλο του ηγέτη, δεύτερον ότι οι Γερμανοί φοβούνται την ιστορία και θέλουν απλώς να επιβάλλουν κανόνες στους οποίους να υποταχθούν όλοι  και τρίτον, ότι ο ηγέτης πρέπει να χρηματοδοτεί την ανάπτυξη για να είναι ηγέτης.  Και θέτει το ερώτημα αν η Γερμανία είναι σε θέσει να ξεφύγει από το παρελθόν της  και να ηγηθεί.
Το ερώτημα όμως για την Ευρώπη δεν είναι αν μπορεί να ηγηθεί η Γερμανία ή κάποιος άλλος, αλλά αν μπορεί η Ευρώπη να προχωρήσει στον εκδημοκρατισμό της και στην ομοσπονδοποίησή της.  Η λύση του ενός δεν μπορεί να είναι αποδεχτή ούτε ως μεταβατική φάση. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι πρόσκαιρο, είναι μια στιγμή της ιστορίας.  Η Γερμανία  φαίνεται να παίζει μόνη της τώρα στην Ευρώπη, αλλά αυτό οφείλεται σε λόγους πολιτικής και οικονομικής συγκυρίας. Το «σετ κανόνων» του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν είναι ούτε αθώο, ούτε δημοκρατικό. Κατοχυρώνει  την επιβολή και την κατοχύρωση των πλεονεκτημάτων της Γερμανίας και του προβαδίσματός της. Μοντάρει τον ευρωπαϊκό παραγωγικό ιστό στα μέτρα της.
3. Η Ευρώπη είναι μάλλον ο χώρος με την πιο εντατική και επεξεργασμένη ιστορία φιλοσοφικά, πολιτικά, κοινωνικά στον πλανήτη. Συνεπώς, αν μπορεί να υπάρξει μια αλλαγή στον ιστορικό ρου της ανθρωπότητας, ένα ιστορικό κλικ που θα οδηγήσει τον πλανήτη σε μια πιο ανθρώπινη και λιγότερο «αιματηρή» κατάσταση, αυτή είναι η Ευρώπη. Αν και η διεθνής συμπεριφορά της Κίνας, που επίσης είναι φορέας  μιας εντατικής ιστορικής εμπειρίας, δείχνει να αντιλαμβάνεται –τουλάχιστον μερικές φορές- πιο βαθιά τις ανάγκες των καιρών. Η Κίνα εμφανίζει μια βαριά σοβαρότητα στις διεθνείς της σχέσεις και μοιάζει να αφουγκράζεται πιο βαθιά τον διεθνή της ρόλο.
4. Η  Γερμανία δεν μπορεί να ηγηθεί της Ευρώπης, γιατί αυτό θα κατέστρεφε την οικολογία του ευρωπαϊκού πολιτισμού που με τόσο κόπο και αίμα διαμορφώθηκε.  Αυτό θα συνέβαινε όχι τόσο επειδή ακόμη ζουν άνθρωποι που γνώρισαν τη γερμανική θηριωδία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε επειδή  στην Ευρώπη των λαών δεν ανέχεται πια κανείς ξένα αφεντικά. Μια ανεξέλεγκτη ηγεμονία της Γερμανίας, έστω και με όρους κεϋνσιανούς που προτείνει ο Μαζάουερ, θα οδηγούσε στην γερμανοποίηση της Ευρώπης. Και εδώ δεν είναι μόνο μια γερμανοποίηση που θα είχε να κάνει με την εδραίωση του γερμανικού κεφαλαίου στις χώρες του νότου και την ασιατοποίησή τους, ούτε με την κάθοδο των Βορείων στις χώρες του ήλιου.
5. Η γερμανοποίηση έχει ακριβώς να κάνει με το πλαίσιο, με τους κανόνες που το Βερολίνο επιθυμεί να επιβάλει σε όλους. Αυτό δεν είναι μόνο ένα εργαλείο εδραίωσης της ηγεμονίας, ούτε καν ένα πλαίσιο δημοκρατίας, είναι η γερμανική ιδιαιτερότητα. Κι αυτή έχει δύο εκφάνσεις. Η πρώτη συνίσταται στην ασυγκράτητη βουλιμία προβολής της ισχύος της Γερμανίας, όποτε αυτή συνειδητοποιεί τη δύναμή της. Τώρα, είναι μια μεγάλη γεωοικονομική δύναμη  και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως δεν κρατιέται να προβάλει την ισχύ της. Αυτό φαίνεται και από την αγνωμοσύνη έναντι των Αμερικανών.  Η δεύτερη έκφανση της γερμανικής ιδιαιτερότητας έχει να κάνει με την κακή χρήση του ορθολογισμού και την κατάχρησή του. Αυτό ξεκίνησε με τον Καντ που κάλεσε τον άνθρωπο να πειθαρχήσει στα όρια του λόγου, τα οποία αυτός χάραξε (και που στη συνέχεια πήγε να διορθώσει ο Φίχτε), αλλά και τον Χέγκελ που είδε στις εκδηλώσεις της λογικής  τα φαινόμενα της ιστορίας του απόλυτου πνεύματος και στο κράτος τον ενσαρκωτή της έλλογης ιδέας της καθολικής πραγματικότητας. Κάπως έτσι φτάσαμε στον Χίτλερ, τον μεγαλύτερο απλουστευτή της ιστορίας, όπως τον είχε αποκαλέσει ο Ουίστον Τσόρτσιλ.
6. Με τον ίδιο μανιακό τρόπο, η κυβέρνηση Μέρκελ επιχειρεί να εφαρμόσει το…  βιβλίο. Της έτυχαν όμως οι Έλληνες, που είναι οι φορείς της πιο εντατικής και πιο αιμάτινης  ιστορικής εμπειρίας στην Ευρώπη. Η αντοχή που επιδεικνύουν στη λοιδορία και στην (βλακώδη – εδώ ο ρασιοναλισμός υπερβαίνει τα άκρα και γίνεται παράλογος, εσχατολογικός) οικονομική καταπίεση. Όμως, η ιστορία είναι ανοιχτή και όπως έγραψε ο Μαζάουερ στο καταπληκτικό άρθρο του με τίτλο «Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη» (ΤΟ ΒΗΜΑ – The New York Times -30/06/2011), «σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”».
7. Η Ευρώπη του 21ου αιώνα έχει τη δυνατότητα να προσκομίσει στην ιστορία μια  αναβαθμισμένη προοπτική για τον άνθρωπο. Γι΄ αυτό δεν χρειάζεται τα γερμανικά κεφάλαια, ούτε τη γερμανική ηγεμονία. Η Ευρώπη πρέπει να δημοκρατικοποιήσει σε βάθος τους θεσμούς της, να εγκαταλείψει τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό που διογκώνει τις κοινωνικές και εθνικές ανισότητες, να τυπώσει χρήμα και να προχωρήσει στην πολιτική της ομοσπονδοποίηση.
8. Σε αυτά μπορεί να συμβάλει ο γερμανικός λαός. Αυτά δεν μπορούν να τα κάνουν οι Γερμανοί της κας Μέρκελ που συσσωρεύουν χρυσό, ούτε η Γαλλία των δύο Α του Ολάντ, ούτε η Βρετανία του Κάμερον που ήθελε να κλείσει το ίντερνετ και να κατεβάσει το στρατό επειδή κάποιοι νεαροί έκαψαν δύο κτίρια.
9. Την οραματική Ευρώπη δεν μπορούν να την φτιάξουν αυτοί, αλλά οι λαοί της και ιδιαίτερα αυτοί που δεν έχουν απειλητικό μέγεθος και που έχουν συσσωρεύσει πόνο και εμπειρία. It takes time, αλλά θα το ζήσουμε… Άλλωστε, μετά την Αναγέννηση και τους ρομαντικούς … εκκρεμεί μια μεγάλη πολιτιστική επανάσταση στην Ευρώπη.

Νόμισμα του Νότου απέναντι στο γερμανικό οικονομικό ιμπεριαλισμό

του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Οι μόνοι που έχουν σχέδιο για την ευρωζώνη, τελικά, είναι οι Γερμανοί.

Με γνώμονα το στενό  εθνικό συμφέρον τους όχι μόνο επιβάλλουν πολιτικές στις υπόλοιπες χώρες αλλά  σχεδιάζουν και το νέο ευρωπαϊκό χάρτη.

Οι άλλες χώρες ακολουθούν, ενώ αναγκάζονται να υποταχθούν ακόμα και στο μικροκομματικό συμφέρον της Γερμανίδας Καγκελαρίου, ενόψει των εκλογών στη χώρα της το φθινόπωρο.

Η οικονομική πολιτική που επιβάλλεται στην ευρωζώνη οδηγεί τις κοινωνίες της περιφέρειας στην ανεργία και την εξαθλίωση, ενώ τις μεταβάλλει μακροπόθεσμα σε οικονομικές αποικίες, οι οποίες θα έχουν ως μόνη αποστολή να εξυπηρετούν τα οικονομικά σχέδια του ισχυρού κέντρου.

Η κατάσταση αυτή, όμως, δεν είναι διατηρήσιμη.

Όχι μόνο γιατί αργά ή γρήγορα η πίεση στις ασθενέστερες χώρες πιθανόν να δημιουργήσει συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής έκρηξης.

Αλλά και γιατί εάν η σημερινή πορεία συνεχιστεί, η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα σταματήσει, διότι σε κάποιο σημείο οι υπόλοιπες χώρες θα πάψουν να υφίστανται αδιαμαρτύρητα τον γερμανικό οικονομικό ιμπεριαλισμό.

Αλλωστε, όπως δείχνουν οι μετρήσεις κοινής γνώμης, το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης γίνεται όλο και πιο αντιδημοφιλές τόσο στο Βορρά, όσο και στο Νότο.

Η τάση του αντιευρωπαϊσμού είναι πλέον σαφής και ολοένα ισχυροποιείται. Το πιθανότερο είναι ότι κάποια στιγμή θα ενισχυθούν και οι αντίστοιχες πολιτικές δυνάμεις.

Στο πλαίσιο αυτό, είναι αμφίβολο ότι οι χώρες που βρίσκονται “στη γωνία” μπορούν να ελπίζουν ότι κάποια στιγμή η Γερμανία θα αλλάξει πολιτική, έτσι από μόνη της, χωρίς να εξαναγκαστεί.

Είναι εξισου αμφίβολο ότι μια χώρα μόνη της μπορεί να εξαναγκάσει τη Γερμανία να κάνει οτιδήποτε.

Ούτε καν η Γαλλία, η οποία σήμερα έχει χάσει την πολιτική ισχύ που είχε στα ευρωπαϊκά πράγματα κατά το παρελθόν.

Μόνο μια ισχυρή συμμαχία των χωρών του Νότου θα είχε κάποιες ελπίδες να πιέσει αποτελεσματικά τη Γερμανία ώστε να αλλάξει η πορεία της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Και το μόνο πράγμα που θα μπορούσε ίσως να λειτουργήσει ως αποτελεσματική “απειλή” θα ήταν μια ομάδα χωρών η οποία θα έθετε στη Γερμανία το δίλημμα: Είτε τυπώνουμε χρήμα ως ευρωζώνη για να υποτιμηθεί το ευρώ ή κάνουμε δικό μας “Νότιο” νόμισμα και ελάτε πλέον να μας ανταγωνιστείτε, όταν θα έχετε μείνει με το σκληρό νόμισμα που θα γίνεται διαρκώς ακριβότερο.

Αυτό βέβαια είναι πράξη νομισματικού πολέμου.

Αλλά μήπως δεν ζούμε ήδη έναν οικονομικό πόλεμο;

Σκηνοθεσία η διάσωση της Ελλάδας;

Η Γερμανία είναι συνυπεύθυνη για τα δεινά των Ελλήνων. «Αντί να βοηθούμε σκεπτόμαστε το δικό μας συμφέρον». Ήλθε ο καιρός να επιδείξουμε ευσπλαχνία στην Ελλάδα, εκτιμά ο Γερμανός σχολιαστής Χένρικ Μ. Μπρόντερ

Όπως μεταδίδει η Deutsche Welle στην σημερινή Die Welt δημοσιεύεται σχόλιο του Χένρικ Μ. Μπρόντερ με τίτλο «Η διάσωση των Ελλήνων είναι σκηνοθετημένη». Ο γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας υποστηρίζει ότι η Γερμανία είναι συνυπεύθυνη για τα πάθη των Ελλήνων, ότι αντί να βοηθά σκέφτεται το ίδιον όφελος και καλεί τους συμπατριώτες του να δείξουν επιτέλους ευσπλαχνία για την Ελλάδα, η οποία μέσω της πολιτικής αυστηρής λιτότητας που της επιβάλλεται από την τρόικα οδηγείται στην οικονομική εξόντωση.

Ο Χένρικ Μ. Μπρόντερ χρησιμοποιεί το παράδειγμα του Χότζα που άφηνε νηστικό το γάιδαρό του προκειμένου να κάνει οικονομία και όταν εκείνος πέθανε από την πείνα μονολόγησε «τι κρίμα, πέθανε εκεί που είχε αρχίσει να συνηθίζει χωρίς φαγητό». Ο Μπρόντερ κάνει τον παραλληλισμό: ο Χότζας είναι η τρόικα και ο γάιδαρός του η Ελλάδα. «Η Ελλάδα οδηγείται στο θάνατο μέσω της λιτότητας και μάλιστα από αυτούς που είναι συνυπεύθυνοι για την κατάστασή της», παρατηρεί ο δημοσιογράφος.

Στόχος, η αποτροπή της κατάρρευσης, όχι της Ελλάδας, αλλά των τραπεζών

Ο γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Χένρικ Μ. Μπρόντερ Ο γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Χένρικ Μ. Μπρόντερ

Δεν παραλείπει επίσης να κατηγορήσει τη Γερμανία για την πώληση εξοπλιστικών συστημάτων στην Ελλάδα, παρόλο που η χώρα δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους για την αγορά τους και τον φαύλο κύκλο της χρηματοδότησης της χώρας με σκοπό να εξυπηρετούνται τα οικονομικά συμφέροντα των πωλητών και των τραπεζών.

Ενισχύοντας τον ισχυρισμό του ότι η διάσωση της Ελλάδας είναι μια σκηνοθεσία, ο Χένρικ Μ. Μπρόντερ παρατηρεί: «Είναι μέρος της σκηνοθεσίας όταν προσποιούμεθα ότι ΄εμείς΄ βοηθούμε τους Έλληνες με νέα δισεκατομμύρια κάθε φορά, προκειμένου να σταθεροποιήσουν την οικονομία τους… Αυτοί που προσφέρουν βοήθεια βοηθούν κυρίως τους εαυτούς τους προκειμένου να παραμείνουν στο παιγνίδι».

Σύμφωνα με το γερμανό σχολιαστή, τα δισεκατομμύρια της βοήθειας «μετακινούνται από εδώ και από εκεί, από τον έναν λογαριασμό στον άλλον και από τη μία τράπεζα στην άλλη προκειμένου να αναχρηματοδοτηθούν τα δάνεια που διασφάλισε η Ελλάδα και προκειμένου να αποτραπεί η κατάρρευση, όχι της ελληνικής οικονομίας, αλλά των τραπεζών».

Ο συγγραφέας υπενθυμίζει τα δεινά του ελληνικού λαού, δίνοντας έμφαση στην απουσία ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. «Το χειρότερο όμως είναι ότι καταστρέφεται το μέλλον μιας ολόκληρης γενεάς. Νέοι Έλληνες που δεν έχουν προοπτική εύρεσης εργασίας στην χώρα τους αναγκάζονται να μεταναστεύσουν ή εγκαταλείπουν τις προσπάθειες», τονίζει ο Μπρόντερ.

«Η Ελλάδα θα πρέπει να θυσιαστεί προς παραδειγματισμό…»

Σχολιάζοντας το βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη που απονεμήθηκε στην ΕΕ για τη συμβολή της στη διατήρηση της ειρήνης στη «γηραιά ήπειρο», ο γερμανός δημοσιογράφος εκτιμά ότι «η Ελλάδα είναι η καλύτερη απόδειξη πως έχει αρχίσει ήδη ένα εμφύλιος πόλεμος. Δεν είναι μόνο ο Νότος που επαναστατεί ενάντια στον Βορρά, είναι η εξέγερση του ΄όχλου΄ εναντίον της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας, η οποία έχει δημιουργήσει στις Βρυξέλλες το νέο της ανάκτορο».

Και ο Μπρόντερ συνεχίζει: Στο βωμό αυτής της «ανέμελης κατοικίας» θα πρέπει να θυσιαστεί η Ελλάδα προς παραδειγματισμό, όπως έκαναν παλαιότερα οι αυστηροί γονείς με τα ατίθασα παιδιά τους προκειμένου να πειθαρχήσουν εγκαίρως». Ο δημοσιογράφος συγκρίνει τη συμπεριφορά της Ευρώπης έναντι της Ελλάδας με την συνθήκη των Βερσαλλιών και τους επαχθείς όρους που επεβλήθησαν στην Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι οποίοι θεωρούνται συνυπεύθυνοι για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Οι Γερμανοί πολιτικοί δεν συνειδητοποιούν ότι οι Έλληνες βιώνουν σήμερα τις δικές τους Βερσαλλίες που αποσαφηνίζονται στην άνευ όρων υποταγή στα ΄κελεύσματα των Βρυξελλών΄, γράφει ο Χένρικ Μ. Μπρόντερ, υπενθυμίζοντας ότι η ιστορία έχει διδάξει τους Γερμανούς πως ΄η συλλογική τιμωρία΄ είναι ανεπίτρεπτη.

«Για την Ελλάδα δεν ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας»

Τέλος ο γερμανός σχολιαστής υπογραμμίζει ότι για την Ελλάδα δεν ισχύει το ΄τεκμήριο της αθωότητας΄. Όλοι οι Έλληνες «είναι στην ίδια βάρκα και φέρουν ευθύνη ο ένας για τον άλλο όπως ο Αλί Μπαμπά για τους 40 κλέφτες του». Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία «για να φανταστεί κανείς ποια είναι η άποψη των Ελλήνων για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ακόμη λιγότερη φαντασία απαιτείται για να μαντέψει κανείς τι θα γίνει με τον Χότζα που με τόση συνέπεια έμαθε στον γάιδαρό του να μην τρώει πια», καταλήγει σκωπτικά ο Χένρικ Μ. Μπρόντερ.

 

Πηγή: The Press Project

Ασύμμετρος πόλεμος (του Σταύρου Λυγερού)

 Από μια άποψη, η απονομή του Βρα­βείου Νόμπελ Ειρήνης στην Ευρωπαϊ­κή Ένωση είναι κατ’ αντιδιαστολή η πιο εύγλωττη ομολογία της κρίσης στην οποία έχει περιέλθει το ενοποιητικό εγχείρημα. Το βραβείο, όμως, δεν πρόκειται να ανασχέσει τις ορατές διά γυμνού οφθαλμού τάσεις αποδόμησης της Ευρωζώνης. Το πρόβλημα δεν είναι πια τόσο η παραδοσιακά ευρωσκεπτικιστική Βρετανία, η οποία απαιτεί μείωση του κοινο­τικού προϋπολογισμού. Είναι και οι πλούσιες χώρες-μέλη της Βόρειας Ευρώπης, οι οποίες μέχρι πρότινος δήλωναν σταυροφόροι της ενοποίησης.
Η ενοποίηση της Γηραιάς Ηπείρου δρομολογήθηκε και αναπτύχθηκε σε συνθήκες σχε­τικά ήρεμων υδάτων και οικοδομήθηκε υπό την επήρεια του άρρητου αλλά αιωρούμενου ιδεολογήματος ότι οι συνθήκες θα ήταν πάντα έτσι. Οι άρχουσες ελίτ αγνόησαν ότι στην πολι­τική και στην οικονομία ισχύει ό,τι και στη ζωή: Εκτός από νηνεμίες υπάρχουν και τρικυμίες. Στις δεύτερες δοκιμάζονται οι συνεκτικοί δε­σμοί. Υπήρξαν, βεβαίως, στο παρελθόν και σοβαρές εσωτερικές αντιθέσεις και οικονομικές δυσκολίες. Οι πρώτες, όμως, ήταν συμβιβάσιμες και οι δεύτερες σχετικά χαμηλής έντασης.
Ο τρόπος με τον οποίο θεμελιώθηκε και λει­τούργησε το κοινό νόμισμα αφενός κατέστησε απειλητική την ανισορροπία μεταξύ οικονομι­κής και πολιτικής σφαίρας και, αφετέρου, αντί να γεφυρώσει το χάσμα εντός της Ευρωζώνης, το βάθυνε. Οι αρχιτέκτονες του ευρώ το θεμε­λίωσαν στην άμμο. Έβαλαν το κάρο μπροστά από το άλογο. Νομισματική ένωση χωρίς δη­μοσιονομική και, κατ’ επέκταση, χωρίς κάποια μορφή πολιτικής ένωσης είναι αντίφαση.
Οι δημοσιονομικές ανισορροπίες στην ευ­ρωπαϊκή περιφέρεια έχουν τις ιθαγενείς αιτίες τους, που διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αλλά προκλήθηκαν σε μεγάλο βαθμό και από τον κοι­νό παρονομαστή, τον τρόπο που λειτούργησε το κοινό νόμισμα, λόγω της ετεροβαρούς αρχι­τεκτονικής. Το γεγονός ότι από την ΟΝΕ έγινε πράξη μόνο η νομισματική ένωση είναι αποτέ­λεσμα επιλογών των ευρωπαϊκών ελίτ. Η κρίση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ευκαιρία για υπέρβαση. Αντί γι’ αυτό, όμως, οι ισχυρότερες ευρωπαϊκές οικονομίες παλινδρομούν στον οι­κονομικό εθνικισμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Ευρωζώνη να μην αντιδρά ως πραγματική ένωση, αλλά να κυριαρχεί το σύνδρομο «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» με τις αποδιαρθρωτικές επιπτώσεις του. Όπως ήταν λογικό, η Ευρωζώ­νη υπέστη ρήγμα στον πιο αδύναμο κρίκο της.
Η Ελλάδα έχει καταλυτικές ευθύνες που μετετράπη σε αδύναμο κρίκο. Αυτή, όμως, είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι ότι, λόγω της ανισομερούς ανάπτυξης, πάντα και παντού θα υπάρχουν αδύναμοι κρίκοι. Γι’αυτό και πίσω από την Ελλάδα ακολούθησαν και οι άλλες χώ­ρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Από τη στιγμή, όμως, που η Ευρωζώνη υπέ­στη ρήγμα σε μια χώρα-μέλος της, ήταν αναπό­φευκτο να προκληθεί ένα είδος ντόμινο και οι αγορές να επιτεθούν και στους άλλους αδύνα­μους κρίκους. Οι αγορές έφτασαν να αμφιβάλ­λουν για το εάν το ευρώ τελικώς θα επιβιώσει ως κοινό νόμισμα. Εάν, μάλιστα, για τον οποιονδήποτε λόγο η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, το αναπόφευκτο ντόμινο κατά πάσα πιθανότη­τα θα οδηγήσει στη διάλυση της Ευρωζώνης.
Μετά από μία δεκαετία ζωής του κοινού νο­μίσματος, είναι αποδεδειγμένο ότι οι μεγάλοι ωφελημένοι ήταν οι πιο ανταγωνιστικές χώρες -με πρώτη και καλύτερη τη Γερμανία- και οι μεγάλοι ζημιωμένοι οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Το άνοιγμα της ψαλίδας αντανα­κλάται και στη μεγάλη διαφορά των επιτοκίων δανεισμού. Η ανισορροπία αυτή συνιστά ωρο­λογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ευρωζώνης. Για να μην πληρώσουν το ολοένα και υψηλότερο κόστος της διάσωσης του ευρώ, η Γερμανία και οι άλλες πλούσιες χώρες-μέλη έχουν οχυρωθεί πίσω από μια πολιτική που ισοδυναμεί μ’ ένα είδος ασύμμετρου οικονομικού πολέμου ενα­ντίον της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Η πολιτική της Μέρκελ εξυπηρετεί τα στενά γερμανικά συμφέροντα και γι’ αυτό επικρο­τείται από τη γερμανική κοινή γνώμη. Με ευ­ρωπαϊκά κριτήρια, όμως, είναι καταστροφική. Στην πραγματικότητα, το Βερολίνο και οι σύμ­μαχοί του πατάνε σε δύο βάρκες. Και θέλουν το ευρώ και δεν κάνουν ό,τι πρέπει για να το διασώσουν. Οι κοινωνίες της ευρωπαϊκής περι­φέρειας, που είναι τα μεγάλα θύματα του ασύμ­μετρου πολέμου, προς το παρόν αντιδρούν υποτονικά. Πρώτον, επειδή η μακρά περίοδος ευημερίας έχει αμβλύνει τα αντανακλαστικά τους. Δεύτερον, επειδή έχουν ακόμα αρκετά να χάσουν. Επειδή, όμως, η πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας οδηγεί σταδιακά σε καθίζηση του βιοτικού επιπέδου, η εκδήλωση δυναμικής αντίδρασης είναι θέμα χρόνου.

Δημοσιεύτηκε στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ της 13/12/2012

Πηγή