More than 10,000 suicides attributed to Great Recession, study finds

Owner’s foreword:  The claim by policy makers that they prioritize the many over the few, the country’s economy as a job-generating structure over collateral damage, and a prosperous future over a non-sustainable present, is a superficial moral call, a pretext that obscures total lack of political ethics and insatiable greed for personal gain.  Restructuring and consolidation of problematic economies should be planned ahead, be given reasonable time for adjustments and integrate rational goals based on the geopolitical, social, demographic and cultural idiosyncracy of the ailing country.  That is of course, if consolidation of problematic economies is not left to chance, or more specifically to speculators who have no social or moral obligation and are only accountable to their profit-seeking customers.  Vicious circles don’t produce virtuous outcomes.  To recover, economies need their people up and standing on their feet.

The authors suggest investing in work re-entry programs could reduce the risk of suicide

The Great Recession is a story of numbers: rising unemployment rates, the widening gap between rich and poor, contracting GDP.  But a new study has added a figure that underscores the human cost of the economic downturn: 10,000 suicides.

Researchers at the University of Oxford and the London School of Hygiene & Tropical Medicine have suggested that more than 10,000 suicides in Europe and North America can be linked to the severe economic downturn brought on by the 2008 financial crisis.

The study, published in The British Journal of Psychiatry, adds to a growing body of evidence that suggests economic downturns have serious but somewhat predictable mental health consequences, and that with the right kind of intervention, the mental health impact of recession can be reduced.

“A critical question for policy and psychiatric practice is whether suicide rises are inevitable,” said lead author and Oxford professor Aaron Reeves. “This study shows that rising suicides have not been observed everywhere, so while recessions will continue to hurt, they don’t always cause self-harm.”

The study — based on data from the World Health Organization — found that suicide rates rose sharply after 2007 in nearly every country in the EU as well as the U.S. and Canada. The rate of increase was four times higher among men than women.

In the U.S., the suicide rate increased by 4.8 percent between 2007 and 2010. Canada saw a similar increase. In the EU, where the suicide rate had been steadily decreasing until the recession, it jumped from the pre-recession rate of about 10 suicides per 10,000 people by about 6.5 percent at the start of the downturn and remained at the higher rate through 2011.

Factoring population figures into the increased rates, the authors conclude that at least 10,000 additional suicides occurred in the studied countries during the years of the global economic downturn.

While most of the countries saw marked increases in suicide, the authors point out that other nations seemed to have a level number of suicides or even see slight reductions in the suicide rate during the recession. The researchers suggest one of the main reasons for variation between countries is the availability of care for the depressed, and the strength of work re-entry assistance programs.

In Sweden, Finland and Austria, for example — where government assistance for the unemployed and clinically depressed is more readily available than elsewhere — the suicide rate remained constant or saw small reductions despite the economic downturn.

“A range of interventions, from return-to-work programs … to antidepressant prescriptions, may reduce the risk of suicide during future economic downturns,” Reeves said.

The authors also suggest that governments put a special focus on helping men, who the researchers theorize have a harder time weathering unemployment because of sociological issues such as masculine identity being wrapped up in ideas of being a productive worker.

“Suicides are just the tip of the iceberg,” said co-author David Stuckler. “These data reveal a looming mental health crisis in Europe and North America. In these hard economic times, this research suggests it is critical to look for ways of protecting those who are likely to be hardest hit.”



Εκπληκτική απάντηση Έλληνα σε Γερμανό που έστειλε ειρωνική επιστολή για τα χρέη της Ελλάδας



Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern – Αξίζει να διαβάσετε την εκπληκτική απάντηση στην επιστολή του Γερμανού συντάκτη!

Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες…

με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern, για να λάβει την εκπληκτική απάντηση του Έλληνα.

Ο υπέρτιτλος του άρθρου Walτer Wuellenweber αναφέρει:

«Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».

Αγαπητοί Έλληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι’ εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας.

Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν’ απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.

Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν’ αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.

Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:

Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ’ έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 λιγότερα από σένα.

Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι’ έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.

Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί μας γι’ αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν’ αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.

Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα. Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:

α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.

γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.

δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ’ Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.

ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).

στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.

Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες !

Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.

Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν’ αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θά έχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ’ αντέξω. Και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση. Αλλά εσείς βρε Walτer, τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;

Πες μου σε παρακαλώ, έχω απορία: Εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι απ’ όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ’ επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών!

Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, δεν μπορούν και δεν πρέπει! Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν’ αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ’ αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε!

Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες» . αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου!

Europe’s Geography of Values

Dominique Moisi is Senior Adviser at The French Institute for International Affairs (IFRI) and a professor at L’Institut d’études politiques de Paris (Sciences Po). He is the author of The Geopolitics of Emotion: How Cultures of Fear, Humiliation, and Hope are Reshaping the World.

PARIS – Confronted with Russia’s reassertion of its imperial tradition and the deceptive methods and reflexes of the Soviet past, how should Europe respond? Should it give priority to “the value of geography” or to “the geography of values”?

Those who opt for the former do so in the name of short-term “energy realism,” arguing that it is vital to reach an agreement with Russia because Europe lacks America’s shale gas and oil. According to this reasoning, the United States can live without Russia, but Europe cannot.

Moreover, for the realists, America’s defiant behavior toward its oldest and most faithful allies – reflected in the recent surveillance scandals implicating the National Security Agency – has discredited the very idea of a “community of values.” If America no longer respects the values that it professes, why should the European Union lose the goodwill of the Kremlin in the name of upholding them?

Such realists also claim that by aligning the EU’s positions with those of NATO, Europe has recklessly chosen to humiliate Russia – a useless and dangerous course of action. The time has come, they say, for a policy that reconciles historical and geographic common sense with energy necessity. Europe’s future is inexorably linked to that of Russia, whereas America has turned its back on Europe, out of disinterest if not disillusion. The commemoration of a glorious past – the 70th anniversary of D-Day – cannot hide the diminished present: Though Europe may try to diversify its energy resources, it cannot do without Russia in the foreseeable future.

Why, the realists ask, should one die for Ukrainians who are even more corrupt and much less civilized than the Russians themselves? Ukraine had its chance as an independent state and failed, the victim of its political elites’ venality. It is time to close this unhappy parenthesis.

This vision is not theoretical. It can be found, in various guises, throughout the EU, on the right and the left, and in all professions. The perception of relative US decline and the EU’s deepening loss of confidence in its values and model seem to legitimize a stance that is built in many cases on the remnants of older anti-Americanism.

The other path, which emphasizes the geography of values over the value of geography, was the one chosen by the founding fathers of the European project and NATO. According to this view, failure to recognize Putin’s imperial designs would heighten the risk of Europe falling prey to a non-benevolent form of dependency.

For Europe, to heed the siren song from the East – a melody of complementarity between Russia’s strategic power and the EU’s economic power – would be akin to paying the Mafia for protection. How could a club of democracies be entirely dependent for its security on an authoritarian power that openly despises their “weak” political systems?

It is no coincidence that this Russian discourse opposing democracy, immigrants, and homosexuality should find support among the EU’s most conservative, extremist, and nationalist parties. By contrast, the strength and attractiveness of the EU model depends upon its democratic nature. Europeans who have stopped dreaming about Europe, who take peace, reconciliation, and above all freedom for granted, do not realize what is at stake.

To embrace an “energy raison d’état” that leaves Europe dependent upon Russia for about one-third of its energy resources would be suicidal. Alternatives do exist. Europe can say no to the Kremlin and Gazprom if only it has the will to do so.

The only possible policy that can be both realist and dignified consists in a combination of firmness and resolution to set limits to Putin’s Russia. It is precisely because America is no longer what it used to be (having done too much under George W. Bush and too little under Barack Obama) that Europe’s values-based alliance is more indispensable than ever.

It is these values that led to the fall of the Berlin Wall and motivated the demonstrators in Kyiv to brave the brutal Ukrainian winter outdoors on the Maidan. From Asia to Africa, people seem to have a much better understanding than Europeans of the significance of European values. You just have to listen to them praising the continent of peace, reconciliation, and even relative equality (compared to the US).

For the EU, the choice has never been clearer. If it is to survive and prosper, it must set the geography of values above all else.