The Merkiavelli Model and Germany’s Protestant Ethic

Ulrich Beck : “Germany has created an accidental empire”

Are we now living in a German Europe? In an interview with EUROPP editors Stuart A Brown and Chris Gilson, Ulrich Beck discusses German dominance of the European Union, the divisive effects of austerity policies, and the relevance of his concept of the ‘risk society’ to the current problems being experienced in the Eurozone.

How has Germany come to dominate the European Union?

Well it happened somehow by accident. Germany has actually created an ‘accidental empire’. There is no master plan; no intention to occupy Europe. It doesn’t have a military basis, so all the talk about a ‘Fourth Reich’ is misplaced. Rather it has an economic basis – it’s about economic power – and it’s interesting to see how in the anticipation of a European catastrophe, with fears that the Eurozone and maybe even the European Union might break down, the landscape of power in Europe has changed fundamentally.

First of all there’s a split between the Eurozone countries and the non-Eurozone countries. Suddenly for example the UK, which is only a member of the EU and not a member of the Eurozone, is losing its veto power. It’s a tragic comedy how the British Prime Minister is trying to tell us that he is still the one who is in charge of changing the European situation. The second split is that among the Eurozone countries there is an important division of power between the lender countries and the debtor countries. As a result Germany, the strongest economic country, has become the most powerful EU state.

Are austerity policies dividing Europe?

“German Europe” by Ulrich Beck (Polity 2013)

Indeed they are, in many ways. First of all we have a new line of division between northern European and southern European countries. Of course this is very evident, but the background from a sociological point of view is that we are experiencing the redistribution of risk from the banks, through the states, to the poor, the unemployed and the elderly. This is an amazing new inequality, but we are still thinking in national terms and trying to locate this redistribution of risk in terms of national categories.

At the same time there are two leading ideologies in relation to austerity policies. The first is pretty much based on what I call the ‘Merkiavelli’ model – by this I mean a combination of Niccolò Machiavelli and Angela Merkel. On a personal level, Merkel takes a long time to make decisions: she’s always waiting until some kind of consensus appears. But this kind of waiting makes the countries depending on Germany’s decision realise that actually Germany holds the power. This deliberate hesitation is quite an interesting strategy in terms of the way that Germany has taken over economically.


The second element is that Germany’s austerity policies are not based simply on pragmatism, but also underlying values. The German objection to countries spending more money than they have is a moral issue which, from a sociological point of view, ties in with the ‘Protestant Ethic’. It’s a perspective which has Martin Luther and Max Weber in the background. But this is not seen as a moral issue in Germany, instead it’s viewed as economic rationality. They don’t see it as a German way of resolving the crisis; they see it as if they are the teachers instructing southern European countries on how to manage their economies.

This creates another ideological split because the strategy doesn’t seem to be working so far and we see many forms of protest, of which Cyprus is the latest example. But on the other hand there is still a very important and powerful neo-liberal faction in Europe which continues to believe that austerity policies are the answer to the crisis.

Is the Eurozone crisis proof that we live in a risk society?

Yes, this is the way I see it. My idea of the risk society could easily be misunderstood because the term ‘risk’ actually signifies that we are in a situation to cope with uncertainty, but to me the risk society is a situation in which we are not able to cope with the uncertainty and consequences that we produce in society.

I make a distinction between ‘first modernity’ and our current situation. First modernity, which lasted from around the 18th century until perhaps the 1960s or 1970s, was a period where there was a great deal of space for experimentation and we had a lot of answers for the uncertainties that we produced: probability models, insurance mechanisms, and so on. But then because of the success of modernity we are now producing consequences for which we don’t have any answers, such as climate change and the financial crisis. The financial crisis is an example of the victory of a specific interpretation of modernity: neo-liberal modernity after the breakdown of the Communist system, which dictates that the market is the solution and that the more we increase the role of the market, the better. But now we see that this model is failing and we don’t have any answers.

We have to make a distinction between a risk society and a catastrophe society. A catastrophe society would be one in which the motto is ‘too late’: where we give in to the panic of desperation. A risk society in contrast is about the anticipation of future catastrophes in order to prevent them from happening. But because these potential catastrophes are not supposed to happen – the financial system could collapse, or nuclear technology could be a threat to the whole world – we don’t have the basis for experimentation. The rationality of calculating risk doesn’t work anymore. We are trying to anticipate something that is not supposed to happen, which is an entirely new situation.

Take Germany as an example. If we look at Angela Merkel, a few years ago she didn’t believe that Greece posed a major problem, or that she needed to engage with it as an issue. Yet now we are in a completely different situation because she has learned that if you look into the eyes of a potential catastrophe, suddenly new things become possible. Suddenly you think about new institutions, or about the fiscal compact, or about a banking union, because you anticipate a catastrophe which is not supposed to happen. This is a huge mobilising force, but it’s highly ambivalent because it can be used in different ways. It could be used to develop a new vision for Europe, or it could be used to justify leaving the European Union.

How should Europe solve its problems?

I would say that the first thing we have to think about is what the purpose of the European Union actually is. Is there any purpose? Why Europe and not the whole world? Why not do it alone in Germany, or the UK, or France?

I think there are four answers in this respect. First, the European Union is about enemies becoming neighbours. In the context of European history this actually constitutes something of a miracle. The second purpose of the European Union is that it can prevent countries from being lost in world politics. A post-European Britain, or a post-European Germany, is a lost Britain, and a lost Germany. Europe is part of what makes these countries important from a global perspective.

The third point is that we should not only think about a new Europe, we also have to think about how the European nations have to change. They are part of the process and I would say that Europe is about redefining the national interest in a European way. Europe is not an obstacle to national sovereignty; it is the necessary means to improve national sovereignty. Nationalism is now the enemy of the nation because only through the European Union can these countries have genuine sovereignty.

The fourth point is that European modernity, which has been distributed all over the world, is a suicidal project. It’s producing all kinds of basic problems, such as climate change and the financial crisis. It’s a bit like if a car company created a car without any brakes and it started to cause accidents: the company would take these cars back to redesign them and that’s exactly what Europe should do with modernity. Reinventing modernity could be a specific purpose for Europe.

Taken together these four points form what you could say is a grand narrative of Europe, but one basic issue is missing in the whole design. So far we’ve thought about things like institutions, law, and economics, but we haven’t asked what the European Union means for individuals. What do individuals gain from the European project? First of all I would say that, particularly in terms of the younger generation, more Europe is producing more freedom. It’s not only about the free movement of people across Europe; it’s also about opening up your own perspective and living in a space which is essentially grounded on law.

Second, European workers, but also students as well, are now confronted with the kind of existential uncertainty which needs an answer. Half of the best educated generation in Spanish and Greek history lack any future prospects. So what we need is a vision for a social Europe in the sense that the individual can see that there is not necessarily social security, but that there is less uncertainty. Finally we need to redefine democracy from the bottom up. We need to ask how an individual can become engaged with the European project. In that respect I have made a manifesto, along with Daniel Cohn-Bendit, called “We Are Europe”, arguing that we need a free year for everyone to do a project in another country with other Europeans in order to start a European civil society.



Το Πορτογαλλικό βίντεο που απαγορεύτηκε στη Γερμανία και πρέπει να δουν όλοι οι Έλληνες

Πρόκειται για το βίντεο, του οποίου την προβολή εμπόδισε η γερμανική κυβέρνηση ως “πολιτικά επιζήμιου”, με αποτέλεσμα να διαμαρτυρηθεί ο εμπνευστής και υπεύθυνος για το βίντεο Marcelo Rebelo de Sousa, πρόεδρος των σοσιαλδημοκρατών και τέως υπουργός στην Πορτογαλία στην Γερμανική Πρεσβεία στη Λισαβόνα , δηλώνοντας, πως δεν πρόκειται να κάνει πίσω και πως είναι αποφασισμένος να δείξει το βίντεο στο γερμανικό λαό, στον οποίο και απευθύνεται και όχι μόνο.


Η τέχνη και το θάρρος να γράψει κανείς την αλήθεια (του Bertolt Brecht)

Σε καταστάσεις, όπως αυτές που ζούμε τα τελευταία χρόνια (και όχι μόνο), όταν τα γνωστά ΜΜΕ μάς πλημμυρίζουν με κατευθυνόμενες ειδήσεις και κρίσεις, πόσο χρήσιμο φαίνεται να μπορούμε να γυρίσουμε στο παρελθόν και να διαβάσουμε σκέψεις πνευματικών ανθρώπων, που όμως μπορούν να μας διδάξουν πολλά ακόμα και σήμερα.
Διάλεξα κάποια τμήματα από ομιλία που είχε εκφωνήσει το 1935 στο Παρίσι ο (αυτοεξόριστος και καταζητούμενος τότε από τους ναζί) Bertolt Brecht , κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου για την Υπεράσπιση της Κουλτούρας. Προσέξτε τη χρονολογία! Στη Γερμανία καγκελάριος είναι πλέον ο Χίτλερ και ο φασισμός φουντώνει.
Και ο Brecht κραδαίνει ως όπλο ενάντια στο φασισμό την αλήθεια!
Διαβάζοντας τα παρακάτω αποσπάσματα, μπορούμε εύκολα να τα προσαρμόσουμε σε καταστάσεις που βιώνουμε σήμερα στη χώρα μας, αλλά και να πάρουμε μαθήματα για την αντιμετώπισή τους. 


Όποιος σήμερα θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράφει την αλήθεια πρέπει να ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. 
Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν,
την εξυπνάδα να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού, 
την τέχνη να την κάνει ευκολομεταχείριστη σαν όπλο,
την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ ’αποκτήσει δύναμη 
την πονηριά να τη διαδώσει ανάμεσά τους. 
Φαίνεται αυτονόητο πως αυτός που γράφει πρέπει να γράφει την αλήθεια, µε την έννοια δηλαδή πως δεν πρέπει να την καταπνίγει ή να την αποσιωπά και πως δεν πρέπει να γράφει τίποτα που δεν είναι αληθινό. Δεν πρέπει να σκύβει στους ισχυρούς, δεν πρέπει να εξαπατά τους αδύναµους. Είναι φυσικά πολύ δύσκολο να µη σκύβεις στους ισχυρούς, και είναι πολύ κερδοφόρο να εξαπατάς τους αδύναµους. Το να µην αρέσεις στους πλούσιους σηµαίνει να παραιτείσαι απ’ τονπλούτο. Τοναπαραιτείσαι από την πληρωµή για καµωµένη δουλειά πάει να πει, σε ορισµένες συνθήκες, να θυσιάζεις τη δουλειά, και το να αποδιώχνειςτηφήµηανάµεσαστουςισχυρούςσηµαίνεισυχνάν’αποδιώχνειςκάθε φήµη. Όλα αυτά απαιτούν θάρρος. Οι καιροί της πιο σκληρής καταπίεσης είναι τις πιο πολλές φορές καιροί όπου γίνεται πολύς λόγος για µεγάλα και υψηλά πράγµατα. Χρειάζεται θάρρος για να µιλάς σε τέτοιους καιρούς για πράγµατα τόσο χαµηλά και τόσο φτηνά, όπως το φαγητό και το σπίτι του εργαζόµενου, µέσα σε µια βοή από ξεφωνητά ότι το βασικό είναι το πνεύµα της θυσίας. Όταν φορτώνουν τους αγρότες µε τιµές, χρειάζεται θάρρος να µιλάς για µηχανήµατα και φτηνές ζωοτροφές που θα ευκόλυναν την τιµηµένη δουλειά. Όταν απ’ όλουςτουςραδιοσταθµούς ουρλιάζουν πως ο άνθρωπος χωρίς γνώση και µάθηση είναι καλύτερος από το µορφωµένο, θέλει τότε θάρρος να ρωτήσεις: καλύτερος για ποιόν; Όταν γίνεται λόγος για τέλειες και ατελείς φυλές, χρειάζεται θάρρος να ρωτήσεις αν ή πείνα κι η αµάθεια κι ο πόλεµος δεν φέρνουν βαριές παραµορφώσεις… 

Μια κι είναι δύσκολο να γράψει κανείς την αλήθεια. αφού την καταπνίγουν παντού, στους πιο πολλούς φαίνεται ζήτηµα πεποιθήσεων µονάχα το αν θα γραφτεί ή όχι. Πιστεύουν πως το µόνο που χρειάζεται είναι το κουράγιο. Ξεχνούν τη δεύτερη δυσκολία το να βρεθεί η αλήθεια. Γιατί µε κανένα τρόπο δεν είναι εύκολο να τη βρει κανείς. Πρώτα – πρώτα είναι κιόλας δύσκολο να βρει κανείς ποια αλήθεια αξίζει να ειπωθεί.

Για όλους όσους γράφουν σε αυτούς τους καιρούς των περιπλοκών και των µεγάλων αλλαγών χρειάζεται γνώση της µατεριαλιστικής διαλεκτικής, της οικονοµίας και της ιστορίας. Μπορεί να την αποκτήσει κανείς από τα βιβλία ή µε ζωντανή διδασκαλία, φτάνει, να µη λείπει η απαραίτητη επιµέλεια… 

Η αλήθεια πρέπει να λέγεται για χάρη των πρακτικών της συνεπειών. Σαν παράδειγμα αλήθειας µε σωστή πραχτική συνέπεια μπορεί να µας χρησιμέψει η πλατιά διαδεδομένη άποψη πως σε ορισμένες χώρες επικρατούν άσχημες συνθήκες, που αιτία τους έχουν τη βαρβαρότητα. Σύμφωνα µ’ αυτή την άποψη ο φασισμός είναι ένα κύμα βαρβαρότητας που ξέσπασε σε μερικές χώρες µε τη δύναμη στοιχείου της Φύσης .

Σύμφωνα µ’ αυτή την άποψη ο φασισμός είναι μία καινούργια, τρίτη δύναμη που στέκεται δίπλα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό (και πάνω απ’ αυτούς)· όχι μονάχα το σοσιαλιστικό κίνημα, αλλά κι ο καπιταλισμός θα μπορούσε, και µετά τη γένεση του κινήματος αυτού να συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς το φασισμό.
Η παραπάνω άποψη είναι βέβαια φασιστική, αποτελεί υποχώρηση μπροστά στο φασισμό. Ο φασισμός είναι µια ιστορική φάση όπου µπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό µαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια µονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δε µπορεί να πολεµηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός.
Πως λοιπόν τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; Πως να έχει η αλήθεια αυτή πρακτική σημασία;
Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να είναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, µοιάζουν µ’ ανθρώπους που θέλουν το µερτικό τους από το αρνί, χωρίς όµως να σφαχτεί το αρνί. Θέλουν να φάνε το κρέας, να µη δουν όµως τα αίµατα. Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του, προτού φέρει το κρέας στο τραπέζι. Δεν είναι κατά των σχέσεων ιδιοκτησίας, που προκαλούν τη βαρβαρότητα, παρά µονάχα κατά της βαρβαρότητας, υψώνουν τη φωνή εναντίον της, κι αυτό το κάνουν από χώρες όπου κυριαρχούν οι ίδιες σχέσεις ιδιοκτησίας, όπου όµως οι χασάπηδες πλένουν ακόµα τα χέρια τους προτού φέρουν το κρέας στο τραπέζι.
Οι φωνακλάδικες διαμαρτυρίες κατά των βάρβαρων µέτρων µπορεί να είναι αποτελεσματικές για λίγο καιρό, όσο δηλαδή οι ακροατές τους πιστεύουν πως στη δικιά τους χώρα δε θα ήταν ποτέ δυνατό να παρθούν τέτοια µέτρα. Ορισµένες χώρες είναι σε θέση να κρατήσουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας τους µε λιγότερο βίαια για την ώρα µέσα απ’όσο άλλες. Εκεί η δημοκρατία προσφέρει ακόμα τις υπηρεσίες για τις οποίες άλλες χώρες αναγκάζονται να καταφύγουν στη βία, δηλαδή την εξασφάλιση της ιδιοκτησίας στα µέσα παραγωγής. Το µονοπώλιο στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στα τσιφλίκια δημιουργεί πάντα βάρβαρες καταστάσεις· σε αυτές τις χώρες είναι όμως λιγότερο ορατές. Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή από τη στιγμή που το µονοπώλιο δε µπορεί πια να προστατευτεί παρά µονάχα µε την ανοιχτή βία.
Μερικές χώρες, που δεν βρίσκουν ακόμα αναγκαίο να παρατήσουν για χάρη των βάρβαρων µονοπωλίων, έστω και τις τυπικές εγγυήσεις του κράτους δικαίου όπως και απολαύσεις σαν την τέχνη, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, ακούνε µε ιδιαίτερη ευχαρίστηση τους φιλοξενούµενους τους να κατηγορούν την πατρίδα τους για την εγκατάλειψη τέτοιων αγαθών, µια κι ελπίζουν έτσι να βρουν πλεονεκτήµατα για τους πολέµους που περιµένουν…
Ο φασισµός δεν είναι καµία φυσική καταστροφή που εξήγηση της να έχει τη «φύση» του ανθρώπου. Αλλά και στις φυσικές ακόµα καταστροφές υπάρχουν τρόποι παρουσίασης αντάξιοι του ανθρώπου· είναι αυτοί που κάνουν έκκληση στην αγωνιστική του δύναµη.
Μετά από ένα µεγάλο σεισµό που κατάστρεψε τη Γιοκοχάµα, έβλεπε κανείς σε πολλά αµερικάνικα περιοδικά φωτογραφίες εκτάσεων µε ερείπια. Από κάτω έγραφε: «Steel stood» (το ατσάλι κράτησε).
Και πραγµατικά, αυτός που στην πρώτη µατιά είχε δει µονάχα συντρίµµια, έβλεπε τώρα, µε οξυµένη την προσοχή από αυτά τα λόγια, πως µερικά µεγάλα κτίρια είχαν σταθεί. Απ’ όλες τις περιγραφές ενός σεισµού, ασύγκριτα οι πιο σηµαντικές είναι των µηχανικών, που υπολογίζουν τους κραδασµούς του εδάφους, τις ωθήσεις, τη θερµότητα που αναπτύσσεται και τα παρόµοια, και που οδηγούν µ’ αυτό τον τρόπο σε κατασκευές που αντιστέκονται στο σεισµό. Όποιος θέλει να περιγράψει το φασισμό και τον πόλεµο, τις µεγάλες καταστροφές που δεν είναι φυσικές καταστροφές πρέπει να πει µια πρακτική αλήθεια. Πρέπει να δείξει πως πρόκειται για καταστροφές, που τις ετοιµάζουν ενάντια στις τεράστιες ανθρώπινες µάζες των εργαζοµένων χωρίς δικά τους µέσα παραγωγής, οι ιδιοκτήτες ακριβώς αυτών των µέσων παραγωγής.

Αν θέλει κανείς να γράψει µε επιτυχία την αλήθεια για τις κακές συνθήκες πρέπει να τη γράψει έτσι που να διακρίνονται οι, όχι αναπόφευκτες, αιτίες τους. Κι όταν πια φανούν τα – όχι αναπόφευκτα – αίτια, µπορούν πια να πολεµηθούν οι κακές συνθήκες…

Την αλήθεια για τις κακές συνθήκες πρέπει να τη λέµε σ’ εκείνους που τις αντιµετωπίζουν στη χειρότερη τους όψη κι από’ αυτούς πρέπει να τις πληροφορούµαστε. Δεν πρέπει να µιλάει κανείς µονάχα σε’ ανθρώπους ορισµένων πεποιθήσεων, παρά σε’ εκείνους που θα τους ταίριαζαν αυτές οι πεποιθήσεις εξαιτίας της κατάστασης τους…

Γι’αυτούς που γράφουν έχει σηµασία να πετύχουν το σωστό τόνο της αλήθειας. Τις πιο πολλές φορές ακούει κανείς ένα πολύ µαλακό, πονεµένο τόνο, φωνή ανθρώπων που δε µπορούν να βλάψουν ούτε µύγα. Όποιος ακούει αυτόν τον τόνο και ζει µέσα στην εξαθλίωση βουλιάζει ακόµα βαθύτερα µέσα σ’αυτήν. Έτσι µιλάνε οι άνθρωποι που δεν είναι ίσως εχθροί, ποτέ όµως και συναγωνιστές. Η αλήθεια είναι κάτι το µαχητικό, πολεµάει όχι άπλα και µόνο την ψευτιά, άλλα και ορισµένους ανθρώπους, που τη διαδίνουν…
Για να συνεχίσει σε µια εποχή σαν τη δική µας να είναι δυνατή η καταπίεση, που υπηρετεί την εκµετάλλευση της µιας (της µεγαλύτερης) µερίδας του πληθυσµού από την (µικρότερη) άλλη µερίδα, χρειάζεται µια πέρα για πέρα συγκεκριµένη βασική στάση του πληθυσµού, που πρέπει να απλώνεται σ’ όλα τα πεδία…
Όλα εξαρτώνται από το αν διδάσκεται ο σωστός τρόπος σκέψης, ένας τρόπος σκέψης που να ρωτάει όλα τα πράγµατα κι όλες τις διαδικασίες για την προσωρινή τους και τη µεταλλάξιµη πλευρά. Οι εξουσιαστές έχουν ισχυρή αποστροφή στις µεγάλες αλλαγές, θα ‘θελαν όλα να µείνουν όπως είναι, τουλάχιστο για χίλια χρόνια. Οι κυβερνήσεις που οδηγούν τις µάζες των ανθρώπων στην εξαθλίωση πρέπει ν’ αποφύγουν το να σκέφτονται οι εξαθλιωµένοι την κυβέρνηση. Μιλάνε πολύ για µοίρα (ή για κρίση-Σημ.Πυθ.Σάμ.). Αυτή, κι όχι οι ίδιοι, φταίει τάχα για την ανέχεια…
Η µεγάλη αλήθεια της εποχής µας (που δεν υπηρετεί κανείς µε το να τη βρει µονάχα, που όµως χωρίς αυτή καµιά άλλη σηµαντική αλήθεια δε µπορεί να βρεθεί) είναι ότι η ήπειρος µας βουλιάζει στη βαρβαρότητα επειδή προσπαθούν να διατηρήσουν µε τη βία τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα µέσα παραγωγής (ή τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών – Σημ.Πυθ.Σάμ.). Τι ωφελεί να γράψει κανείς κάτι θαρραλέο απ’ όπου να βγαίνει πως η κατάσταση που βρισκόµαστε είναι βάρβαρη (που είναι αλήθεια) αν δε φαίνεται ξεκάθαρα για ποιο λόγο φτάσαµε σ’’αυτή την κατάσταση;
Κι όλες τις δυσκολίες πρέπει να τις ξεπερνάµε, γιατί δεν µπορούµε να ερευνάµε την αλήθεια για τις βάρβαρες συνθήκες χωρίς να σκεφτόµαστε εκείνους που υποφέρουν κάτω απ’ αυτές, και καθώς, διώχνοντας κάθε πειρασµό δειλίας, γυρεύουµε τις αληθινές αιτίες µε τη σκέψη µας στραµµένη σε εκείνους που είναι πρόθυµοι να χρησιµοποιήσουν τις γνώσεις τους, πρέπει ταυτόχρονα να σκεφτόµαστε και το πως θα τους δώσουµε την αλήθεια µε τρόπο που να είναι στα χέρια τους όπλο, και µε τόση πονηριά που η µετάδοση αυτή να µη µπορεί ν’ ανακαλυφτεί και να εµποδιστεί από τον εχθρό.

Tough Choices for a Troubled Euro



By Christopher Pissarides


One of the most exciting things about working at the London School of Economics is that we get to hear some of the world’s top thinkers and policy-makers. One occasion that I recall vividly is the visit of two great Europeans, Valerie Giscard d’Estaing and Helmut Schmidt. Europe had already completed the single market, the Berlin wall had fallen and the European Union was preparing to embrace new members and adopt a single currency.


I was completely sold on the idea. In 2000 I joined the Cyprus Monetary Policy Committee to help them bring the euro to the country and I worked on the teams in Britain and Sweden on the implications of the euro for the labour market.

Back then the euro looked like a great idea as a key next step in the process of European integration. But it has now back-fired. It is holding back growth and job creation and it is dividing Europe. The present situation is untenable: We need something similar to the rallying calls of Giscard d’ Estaing and Helmut Schmidt to restore the euro’s credibility in international markets. We need charismatic European leaders who will restore the trust that Europe’s nations once had for each other. Regretfully I do not see either materialising.


The euro should either be dismantled in an orderly fashion or the leading members should do what is necessary as fast as possible to make it growth- and employment-friendly. Continuing as at present, plodding along with ad hoc decision-making and inconsistent debt-relief policies (compare for example Cyprus and Greece; source of problem similar, solution very different) will get us nowhere. The policies pursued now to steady the euro are costing Europe jobs and are creating a lost generation of educated young people. This is not what the founding fathers had promised.


Doing the necessary to bring Europe back to life requires brave action in both monetary and fiscal policy. My fear is that we do not have the European leaders who can take this on. Angela Merkel and Francois Hollande are national leaders, not European ones. Wolfgang Schauble’s recent assessment of the Eurozone economy in London’s Financial Times makes one wonder if he ever realised that there is Eurozone south of the German borders.


The lesson taught by recent events in Europe is that the split between fiscal and monetary policy is untenable. Under present arrangements national governments need to recapitalise their banks and insure their deposits. This involves fiscal spending and build-up of debt. Poor bank supervision can lead to a deteriorating fiscal balance.


The monetary union that we got with the euro created the European Central Bank (ECB) as a central bank in charge of monetary policy but not supervision. Current plans to turn the ECB into a supervisory authority must go ahead speedily. We need a single supervisory authority which can dissolve banks when necessary, recapitalise them and insure their deposits. Anything less than that will engage national governments and will lead to more disasters.


The supervisory authority should be well-funded and not have to rely on transfers from governments and the International Monetary Fund as and when the need arises. If a Cyprus-style bail-in is the answer, the ECB should say so and face the consequences. As a Cypriot who experienced this first-hand I dare not think what these would be for the Eurozone.

We also need at least some central control of individual country fiscal finances. Fiscal transfers are already taking place, through the structural funds and the stability mechanisms. But large fiscal transfers are not palatable to European voters. With some control over country budgets they will not be necessary.


Many in Europe think that there is no future in Europe without fiscal union, i.e., without a US-style federal budget. Of course, fiscal union can do the job; the American West developed with a heavy dose of fiscal transfers from the East via the federal budget. But for present-day Europe I think this is going too far.



Fiscal supervision is necessary. The European Commission does some but it will be more credible if it is done by an independent body, a Brussels-based Fiscal Policy Council (FPC). Some fiscal transfers will always be necessary but they will be minimised if there are early warning signals from an independent FPC. More and more countries in Europe are finding that an FPC is contributing to domestic fiscal stability. We need one at central level to do a similar job but focus on the issues that concern the Eurozone as a whole. Its role would be complementary to that of the country FPCs and they should work with each other.



Fiscal austerity is destroying jobs. The rest of the world is coming out of crisis and taking on new challenges and Europe is being left behind, watching powerless the rising unemployment. The troika and national governments should be softer on austerity. Austerity has created a two-tier Europe: Germany and the smaller northern countries, for which the ECB monetary policy stance is about right; and the south, for which it is far too tight.


We need more investment in Europe. We should learn how to do our fiscal accounts better and exclude investment projects from the one-year horizons of national budgets. Because governments will be tempted to classify too much spending as investment, a European Growth Council is needed to evaluate which policies are growth-enhancing and which not and exclude growth-enhancing policies from the austerity budget. It can be as generous or as strict as required by the European Council; either way it will be a big improvement on the current situation.


Sir Christopher Pissarides is the 2010 Nobel Laureate for Economic Sciences. He is the Regius Professor of Economics at the London School of Economics, the European Studies Professor at the University of Cyprus and the Chairman of the Council of National Economy of the Republic of Cyprus.

Christopher Pissarides was a speaker at Friends of Europe’s tenth annual high-level roundtable The State of Europe: Tough choices for a troubled Europe on Wednesday, 2 October, which discussed the issues confronting the EU as it moves forward in a time of economic recession. Photos and videos of Pissarides’ contribution, along with the debates in their entirety, may be viewed at the link above.





Με ποιούς έχουμε στ’αλήθεια συνεταιριστεί;

Το θέμα κ.Παπαχελά δεν είναι απλώς να σταματήσει το μαστίγωμα.  Είναι ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας διερωτάται πλέον ποιοί είναι στ’αλήθεια οι εταίροι μας και τι είδους κίνητρα έχουν μέσα στο μαγαζί που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση.  Η ιστορία καταγράφει γεγονότα που θέτουν εν αμφιβόλω κάθε έννοια αλληλεγγύης απέναντι στη χώρα μας και διαψεύδουν ευθέως το Ευρωπαϊκό όνειρο όπως το οραματίστηκαν κάποιοι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.  Όταν επιδεικνύεται τιμωρητική διάθεση καταλύεται κάθε έννοια ισοτιμίας και σεβασμού μεταξύ εταίρων.

Και δυστυχώς η κλονισμένη εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται εύκολα.


Να τελειώσει το μαστίγωμα
Του Αλέξη Παπαχελά
Επειδή τα πράγματα έχουν φτάσει σε ένα οριακό σημείο, νομίζω ότι έχει έλθει η ώρα και οι εταίροι και δανειστές μας να κοιταχθούν λίγο στον καθρέφτη. Εμείς το κάναμε, σε ένα βαθμό, ως κοινωνία και το ώριμο κομμάτι του ελληνικού λαού έχει αναγνωρίσει τα λάθη, την κακοδιαχείριση, τη σπατάλη και τη διαφθορά. Αυτομαστιγωθήκαμε για όλα αυτά και βεβαίως μαστιγωθήκαμε επαρκώς.

Ολοι συμφωνούν πλέον με τις διαπιστώσεις του ωμά ειλικρινούς κ. Ζαν – Κλοντ Γιουνκέρ πως η Γερμανία επέδειξε μια τιμωρητική στάση έναντι της Ελλάδος, η οποία εκφράσθηκε με την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τα αρχικώς ακριβά επιτόκια του πρώτου Μνημονίου.

Το έχουμε όμως ξαναπεί και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα λάθη για τα οποία δεν μπορούμε εμείς να έχουμε «ιδιοκτησία». Ας πάρουμε το φαινόμενο της διαφθοράς. Το ταγκό χρειάζεται πάντοτε δύο και το ταγκό της ελληνικής διαπλοκής και διαφθοράς είχε πάντοτε στον ρόλο του ενός παρτενέρ γερμανικές ή γαλλικές εταιρείες, που πλήρωναν για να πάρουν μεγάλες δουλειές στην Ελλάδα. Ας πάρουμε τον ρόλο των Βρυξελλών. Πού ήταν ο κ. Αλμούνια και οι υπόλοιποι αξιωματούχοι, οι οποίοι σιωπούσαν όταν έβλεπαν ότι η Ελλάδα θα «στουκάρει» το 2010; Γιατί τότε δεν μιλούσαν ανοικτά και παρίσταναν αργότερα τους σοκαρισμένους; Ας πάρουμε τις ευρωπαϊκές τράπεζες και τους οίκους αξιολόγησης. Πώς έπεσαν τόσο έξω, όταν οι μεν αξιολογούσαν θριαμβευτικά τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και οι δε δάνειζαν την Ελληνική Δημοκρατία όσο τους έπαιρνε; Θα μου πείτε, περυσινά ξινά σταφύλια. Ενδεχομένως. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες οχυρώθηκαν όμως πίσω από ένα τείχος προστασίας, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι πίσω από την ασφάλεια μιας ισχυρής γραφειοκρατίας και εμείς μείναμε με τον λογαριασμό.

Ολα αυτά δεν γράφονται για να προσχωρήσουμε στο «δεν πληρώνω». Θα ήταν καταστροφικό και θα οδηγούσε τη χώρα σε μια βαθιά και χωρίς επιστροφή κρίση. Χρειάζεται, όμως, ένα reset, μια αλλαγή «συμβολαίου» για να βγούμε από την κρίση. Οι εταίροι και δανειστές οφείλουν να δώσουν μια πιο σαφή και θετική προοπτική στη χώρα, υπό τον όρο ότι εμείς θα αναλάβουμε να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας. Το μαστίγωμα κάπου εδώ πρέπει να τελειώσει, αν θέλουν η Ελλάδα να σταθεί όρθια και να τηρήσει και τις υποχρεώσεις της.

Πηγή: Καθημερινή

How to Destroy an Entire Country

From a recent 188-page report by the World Health Organization come these ghastly and appalling factoids:

    • Suicide rates rose 40 percent in the first six months of 2011 alone.


    • Murder has doubled.


  • 9,100 doctors in Greece, roughly one out of every seven, have been laid off.

Joining those doctors in joblessness are 27.6 percent of the entire Greek labor force. By comparison, in the depths of the Great Depression, unemployment in the United States peaked at a lower percentage than that. Among Greek young adults under 25 years old, unemployment reached an abominable 64.9 percent in May. (Yet the unemployment rate in Greece was as low as 7 percent as recently as 2008.)

I’m sure that my Tea Party friends will blame universal healthcare, paid sick leave and “generous” unemployment benefits for this catastrophe. “If we simply stopped helping people, then they wouldn’t need our help,” they would say. You can see where that “logic” leads. The dead need no help whatsoever, except possibly burial. Sort of like this: “The Republican healthcare plan: Don’t Get Sick. And if you do get sick, Die Quickly.”]

Maybe you think that I’m kidding about what my Tea Party friends would do. I’m not. A few years ago here in Florida, we had a children’s health insurance program called KidCare, with a waiting list of over 100,000. The Tea Party Republicans didn’t like that. So they eliminated the waiting list.

But back to Greece. A lot of people blame Greek government debt for the current suffering. According to the Central Intelligence Agency, that most authoritative of all conceivable sources, Greek government debt stands at 160 percent of GDP, which seems like a lot. But Japanese government debt stands at 215 percent of GDP, and the unemployment rate in Japan is only 4 percent.

Moreover, Spain’s unemployment rate is virtually as high as Greece’s, but Spain’s government debt stands at only 85 percent of GDP. That’s less debt than Singapore’s, and Singapore’s unemployment rate is 1.8 percent.

So we cannot properly attribute the catastrophe in Greece to labor protection, nor can we attribute it to government borrowing. What is the cause, then? The World Health Organization has the answer: austerity. “Austerity” is a bloodless term for gross economic mismanagement, animated by heartlessness. That robotic cut-cut-cut mentality that deprives us of jobs, of public services, of safety, of health, of infrastructure, of help for the needy, and — ultimately — of our economic equilibrium and the ability to survive. The mentality that ushers in, and welcomes, a vicious war of all against all. Austerity is destroying an entire country, right before our eyes.

Or, as the World Health Organization put it: “These adverse trends in Greece pose a warning to other countries undergoing significant fiscal austerity, including Spain, Ireland and Italy. It also suggests that ways need to be found for cash-strapped governments to consolidate finances without undermining much-needed investments in health.”

In America, we have a rich and powerful lobby that has the same prescription for every economic malady: austerity. Cut-cut-cut. Cut Social Security and Medicare. Cut teacher and police and firefighter jobs. Cut health care. Cut pay and cut pensions. It all boils down to that one ugly word: austerity. And austerity always brings disarray, disaster, decay and death.

People often ask me my position on various issues. Well, I’m for certain things, and I’m against others. But on one issue, I’m very consistent. I’m against pain and suffering. Especially avoidable pain and suffering. And therefore, I’m against austerity. It begins with seemingly innocuous budget cuts. It then leads inexorably to the destruction of countless lives.

Why am I telling you about Greece? In 1935, Sinclair Lewis wrote a book called It Can’t Happen Here. But it can. And it’s up to us to prevent it.


Rep. Alan Grayson