«Ελλάδα» του κόσμου η Ευρώπη;

Εξαιρετικό ανάγνωσμα για τα αίτια του ευρωσκεπτικισμού.

 

Της Τασούλας Καραϊσκάκη

«Αν οι Ευρωπαίοι πολίτες θέλουν να έχουν μία φωνή, θα είναι μία ευρωπαϊκή φωνή… Εάν δεν το επιτύχουμε, τότε οι άλλοι θα αποφασίζουν για εμάς. Είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια Ευρώπη που θα είναι παγκόσμιος παίκτης, με πραγματική επιρροή, ή μια Ευρώπη που θα γίνει σαν την Ελλάδα», είπε προ ημερών ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Ζιλ Ντεάν, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Soir. Περισσότερο από το να αναφέρει την Ελλάδα ως αρνητικό πρότυπο, ο κ. Ντεάν εξέφρασε τον προσωπικό του, αλλά και περιρρέοντα, φόβο, μήπως οι παρενέργειες του γιατρικού που επελέγη για την υπέρβαση της κρίσης αφήσει την Ευρώπη με σοβαρές «αναπηρίες», η Ενωση αποδομηθεί και γίνει η Γηραιά Ηπειρος μια «Ελλάδα» του κόσμου… Αρκετοί παράγοντες ενισχύουν αυτόν τον φόβο.

Οι συνέπειες της απότομης προσαρμογής προκειμένου να μειωθούν τα ελλείμματα και να πληρωθούν τα χρέη, της αυστηρής λιτότητας, που δρα εις βάρος της παραγωγικής οικονομίας, ενισχύουν την ύφεση και την ανεργία. Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη «με τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση της εδώ και έξι δεκαετίες» (Ερυθρός Σταυρός), μετρώντας ήδη 43 εκατ. πολίτες χωρίς επαρκή ποσότητα φαγητού και 120 εκατ. –το 1/4 του ευρωπαϊκού πληθυσμού– με τον κίνδυνο να περιπέσουν στη φτώχεια.

Τα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη με τις επιλογές τους εντείνουν τις ανισότητες ανάμεσα στις χώρες–μέλη, μεταξύ λιγότερο και περισσότερο χρεωμένων, και στη συνέχεια επιχειρούν να αντιμετωπίζουν τα παρελκόμενα με, π.χ., αποκλεισμό: μελετούν φραγή των μεταναστευτικών ροών από τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου σε εκείνες του ευρωπαϊκού βορρά και κέντρου.

Η απώλεια του κοινωνικού χαρακτήρα των εθνικών πολιτικών αυξάνει τον κίνδυνο τα κινήματα διαμαρτυρίας να εκτραπούν προς τη βία ή να διολισθήσουν στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία, να επιστρέψουν οι εθνικές διαμάχες, τις οποίες η ενωμένη Ευρώπη ήθελε να ξεπεράσει διά παντός.

Το κλίμα αμοιβαίας καχυποψίας (μεταξύ των πολιτών του κέντρου της Ευρωζώνης και εκείνων της περιφέρειας) και η διάσταση ανάμεσα στα «θέλω» των πολιτών και εκείνα των κεντρικών οργάνων –οι μεν ζητούν εργασία, οι δε τη μείωση των ελλειμμάτων (τα ελλείμματα διαμορφώνουν την πολιτική)– πλήττουν τις αξίες της Ε.Ε. Που σιγά σιγά παύει να προσφέρει νέα τροφή στους λόγους που στηρίζουν την ιδέα της. Αρχίζει να χάνει τον χαρακτήρα της, ως δύναμη εκπολιτισμού και «αμερόληπτη αρχή». Να μειώνει τον ενθουσιασμό για το ιστορικό επίτευγμα της αναίμακτης και εθελοντικής ένωσης 500 εκατ. ψυχών. Να εμφανίζει νέες διαιρέσεις και ανελαστικότητες, φυγόκεντρες δυνάμεις, αλαζονικές εξυψώσεις του ενός, εθνικές συσπειρώσεις… Αν σε αυτά προσθέσει κανείς την εντεινόμενη έλλειψη πίστης στην πραγματοποίηση του προαιώνιου ευρωπαϊκού σχεδίου, τότε κινδυνεύει πραγματικά να λυθεί το σύμφωνο ενός κοινού ονόματος, ενός κοινού οράματος.

Οι ασθμαίνοντες πολιτισμοί εξαντλούνται πιο γρήγορα από εκείνους που προχωρούν ψηλαφώντας. Η σοφή γηραιά Ευρώπη μοιάζει να μην έμαθε πολλά από την ιστορία και τη φιλοσοφία της, εμμένει στα ίδια σφάλματα, παρ’ όλα όσα γνωρίζει, ενάντια σε όσα γνωρίζει. Τρέχει προς το μέλλον σωρεύοντας δυσκαμψία. Κι έτσι, μέσα στο απροσχεδίαστο τρεχαλητό της, τον αλαζονικό μονοδιάστατο ρυθμό της, αποτυγχάνει να αγγίξει το υψηλότερο· μια βαθιά άχρονη ευρωπαϊκή συνείδηση.

Πηγή

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s