Η Ευρώπη δεν είναι σε κρίση, πεθαίνει.

Ευρώπη ή βαρβαρότητα

Η πολιτική ηγεσία της ΕΕ είναι ανάγκη να αποκτήσει όνειρο και σχέδιο

Των Βασίλη Αλεξάκη, Αντόνιο Λόμπο Αντούνες, Ουμπέρτο Εκο, Χουάν Λουίς Θεμπριάν, Γιόργκι Κόνραντ, Τζούλια Κρίστεβα, Μπερνάρ-Ανρί Λεβί, Κλάουντιο Μάγκρις, Χανς Κρίστοφ Μπουχ, Σαλμάν Ρούσντι, Φερνάντο Σαβατέρ, Πίτερ Σνάιντερ

12 ευρωπαίοι συγγραφείς και διανοούμενοι κρίνουν τη χαλάρωση του ευρωπαϊκού οράματος, διεκδικούν μια Ελλάδα με κοινωνική συνοχή και μια δημοκρατική Ιταλία σε μια Ευρώπη αλληλεγγύης, ενώ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου προς τους ηγέτες που διαχειρίζονται την κρίση: πολιτική ένωση ή έκρηξη, κοινωνική οπισθοδρόμηση, ανασφάλεια, ανεργία, φτώχεια

«Η Eυρώπη δεν είναι σε κρίση, πεθαίνει.

Οχι η Ευρώπη ως έδαφος, φυσικά.
Αλλά η Ευρώπη ως Ιδέα.
Η Ευρώπη ως όνειρο και ως σχέδιο».
Αυτή είναι η Ευρώπη, σύμφωνα με τον [φιλόσοφο και φαινομενολόγο] Εντμουντ Χούσερλ [στον οποίον ανήκουν τα λόγια που προηγούνται], έτσι όπως την επαίνεσε σε δύο μεγάλες διασκέψεις που πραγματοποιήθηκαν το 1938 στη Βιέννη και στην Πράγα, την παραμονή της ναζιστικής καταστροφής.
Η Ευρώπη ως βούληση και ως έκφραση, ως όραμα και ως οικοδόμημα, αυτή η Ευρώπη που διαμόρφωσαν οι γονείς μας, αυτή η Ευρώπη που μετατράπηκε σε νέα ιδέα, ικανή να στηρίξει τους λαούς που μόλις είχαν βγει από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με ειρήνη, ευημερία και διάδοση της δημοκρατίας άνευ προηγουμένου, διαλύεται και πάλι μπροστά στα μάτια μας.
Διαλύεται στην Αθήνα, ένα από τα λίκνα της, εν μέσω της αδιαφορίας και του κυνισμού των αδελφών εθνών. Υπήρξε μια εποχή, του φιλελληνικού κινήματος του 19ου αιώνα, κατά την οποία από τον Σατωβριάνδο έως τον Βύρωνα του Μεσολογγίου, από τον Μπερλιόζ έως τον Ντελακρουά και από τον Πούσκιν έως τον νεαρό Βίκτωρα Ουγκώ, όλοι οι καλλιτέχνες, οι ποιητές, τα μεγάλα μυαλά της Ευρώπης έσπευσαν σε βοήθεια της Ελλάδας και συνηγόρησαν υπέρ της ελευθερίας της. Σήμερα είμαστε μακριά από αυτό. Και δίνεται η εντύπωση ότι οι κληρονόμοι εκείνων των μεγάλων Ευρωπαίων – την ώρα που οι Ελληνες δίνουν μια νέα μάχη εναντίον μιας άλλης μορφής παρακμής και υποταγής – δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να τους επιπλήττουν, να τους στιγματίζουν, να τους υποτιμούν και – με ένα σχέδιο που επιβάλλεται από το πρόγραμμα λιτότητας το οποίο προτρέπονται να ακολουθήσουν – να τους στερούν την αρχή της κυριαρχίας, την οποία πριν από πολύ καιρό εκείνοι είχαν εφεύρει.
Διαλύεται στη Ρώμη, στο άλλο λίκνο της, στον άλλο πυλώνα της ηθικής και των γνώσεών της, το άλλο μέρος που εφηύρε τη διάκριση μεταξύ του νόμου και του δικαιώματος, μεταξύ του να είσαι άνθρωπος και του να είσαι πολίτης, που διαμόρφωσε τη βάση του δημοκρατικού μοντέλου έτσι όπως εξαπλώθηκε όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και σε όλον τον κόσμο: αυτή η ρωμαϊκή κρήνη μολύνθηκε από τα δηλητήρια του μπερλουσκονισμού, ο οποίος δεν δείχνει να εξαφανίζεται. Διαλύεται η πνευματική και πολιτιστική πρωτεύουσα που, κάποιες φορές, συμπεριλαμβάνεται μαζί με την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα και την Ιρλανδία στα περίφημα «PIIGS», στα οποία επιτίθενται κάποια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα χωρίς συνείδηση ούτε μνήμη, διαλύεται η χώρα που δίδαξε την ομορφιά στην Ευρώπη και σήμερα δείχνει ο ασθενής της ηπείρου. Τι δυστυχία! Οποία γελοιότητα!
Διαλύεται και σε άλλα μέρη, από τη Δύση στην Ανατολή, από τον Βορρά στον Νότο, με την άνοδο του λαϊκισμού, του σοβινισμού, των ιδεολογιών του αποκλεισμού και του μίσους, που η Ευρώπη είχε αποστολή να περιθωριοποιήσει, να αποδυναμώσει. Να που επιστρέφουν ντροπιαστικά και σηκώνουν το κεφάλι. Πόσο μακρινή δείχνει η εποχή όπου στους δρόμους της Γαλλίας, σε αλληλεγγύη για έναν φοιτητή που τον προσέβαλαν, φωνάζαμε: «Είμαστε όλοι Γερμανοί Εβραίοι»! Πόσο μακρινές φαντάζουν οι κινήσεις αλληλεγγύης σε Λονδίνο, Βερολίνο, Ρώμη, Παρίσι προς τους διαφωνούντες της άλλης Ευρώπης που ο Μίλαν Κούντερα αποκαλούσε αιχμαλωτισμένη Ευρώπη! […]
Παλιά λέγαμε: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Σήμερα λέμε: Πολιτική ένωση ή βαρβαρότητα.
Θα έπρεπε να πούμε: ομοσπονδιοποίηση ή έκρηξη και, στην τρέλα της έκρηξης, κοινωνική οπισθοδρόμηση, ανασφάλεια, ανεργία στα ύψη και φτώχεια.
Θα έπρεπε να λέμε: Η Ευρώπη προχωρεί ένα βήμα παραπέρα και αποφασιστικά προς την πολιτική ενοποίηση ή βγαίνει από την Ιστορία και βυθίζεται στο χάος.
Δεν υπάρχει άλλη επιλογή: πολιτική ένωση ή θάνατος. Ενας θάνατος που θα μπορούσε να πάρει πολλές μορφές. Θα μπορούσε να διαρκέσει δύο, τρία, πέντε, δέκα χρόνια και να προηγηθούν αρκετά «διαλείμματα» που θα δίνουν την αίσθηση ότι τα χειρότερα έχουν περάσει.
Ωστόσο έρχονται. Η Ευρώπη θα βγει από την Ιστορία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, εάν δεν κάνει κάτι, θα εξαφανισθεί. Αυτό δεν αποτελεί πλέον μια υπόθεση, έναν αόριστο φόβο, ένα κόκκινο πανί για να εκφοβίζονται οι απείθαρχοι Ευρωπαίοι. Είναι βεβαιότητα. Μοιραίος και αξεπέραστος ορίζοντας. Ολα τα άλλα – μαγικά κόλπα κάποιων, μικρές συμφωνίες άλλων, ταμεία αλληλεγγύης εδώ, τράπεζες σταθεροποίησης εκεί – χρησιμεύουν μόνο για να καθυστερήσει το τέλος και να διασκεδάσει την ψευδαίσθηση της παράτασης.

Το επικοινωνιακό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν κάμψη του ΣΥΡΙΖΑ τόσο σε επίπεδο πρόθεσης ψήφου όσο και παράστασης νίκης, αλλά και της καταλληλότητας Τσίπρα για την πρωθυπουργία.  Συνδέεται βέβαια αυτό με την πρόσφατη είσπραξη της δόσης και το χρονικό κενό ανάμεσα στην ψήφιση των μέτρων και την οδυνηρή εφαρμογή τους.  Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Η “τεχνική” αντίληψη ότι τα μέτρα είναι απαραίτητα διεισδύει αργά αλλά σταθερά στο συλλογικό υποσυνείδητο.  Το δηλητήριο αρχίζει να γίνεται αποδεκτό ως φάρμακο εκ των ων ουκ άνευ, και αυτό γιατί υπάρχει απουσία πειστικού λόγου που να αποδεικνύει το αντίθετο.  Καμμιά άλλη παράταξη δεν έχει ενσωματώσει στο λόγο της τόσο πολύ τη λέξη “μνημόνιο”, σε βαθμό μάλιστα που να την έχει υποβαθμίσει όσο ο ΣΥΡΙΖΑ, αμπαλλάροντας μέσα στον εξορκισμό και όλες τις διαρθρωτικές αλλαγές που είναι απαραίτητες στον τόπο άσχετα από τις επιταγές των δανειστών.  Αποτέλεσμα, η ετικέττα λειτουργεί απωθητικά στο κομμάτι εκείνο της λογικής που πιστεύει ότι τα μέτρα είναι στη λάθος κατεύθυνση αλλά παραμένουν πολλά που πρέπει να αλλάξουν.  Και οι αλλαγές που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν ομιχλώδεις,  αόριστες, θεωρητικές, μην τολμώντας να θίξουν συντεχνιακά συμφέροντα κάθετα από τη βάση ως την κορυφή της πυραμίδας.  Γιατί είναι βέβαιο πως η υποτιθέμενη εξυγίανση στην εξουσία και την οικονομία δε μπορεί να σταθεί πάνω σε κοινωνικές ομάδες που περιφρουρούν πρακτικές και συμφέροντα σε βάρος του συνόλου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα έργο πολύ δύσκολο: να αρθρώσει λόγο πειστικό και συγκεκριμένο, απαλλαγμένο από εμπάθειες και ρητορείες άλλων δεκαετιών, για ένα ιστορικό αύριο που παραμένει εξαιρετικά αβέβαιο.  Οφείλει λοιπόν να άρει αυτή την αβεβαιότητα, να περιγράψει ένα ρεαλιστικό όραμα και να καταδείξει την ανεπάρκεια των αντιπάλων του με μεγάλη σαφήνεια.  Είναι καιρός να απευθυνθεί συστηματικά και με ψυχραιμία πέρα από το θυμικό και στη λογική.  Και δεν μπορεί να το κάνει όσο παραμένει εγκλωβισμένος στον αμυντικό λόγο με τις νεφελώδεις κορώνες ούτε όσο προσπαθεί να στεγάσει τους κατατρεγμένους πολίτες μαζί με διάφορους τριτοκοσμικούς νοσταλγούς των καιρών της ανευθυνότητας.  Οι εποχές απαιτούν μια αντιπολίτευση εκσυγχρονιστική που να προτάξει την αλλαγή νοοτροπιών, να αποτάξει αμαρτίες και να περιγράψει ένα όραμα με ακρίβεια, σαφήνεια, και κυρίως με ενιαίο λόγο.

Είναι παραπάνω από βέβαιο ότι η θητεία του ΣΥΡΙΖΑ στην σημερινή αντιπολίτευση είναι ένα υπερεντατικό σχολείο με εξουθενωτικές απαιτήσεις.  Όμως είναι ιστορική επιταγή να αναδυθεί απ’αυτό μια παράταξη που θα κάνει πράξη την εναλλακτική πρόταση για τον απεγκλωβισμό της χώρας από τη δίνη της κρίσης και θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για άλλους δοκιμαζόμενους λαούς-θύματα της πιο ανάλγητης οικονομικής πολιτικής που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

©MariaJayEm

Where does the EU stand on the Lagarde list?

Admin’s preface:  Sad thing Greece proves it cannot regulate its own affairs in a transparent manner.  Corruption runs so deep in the political realm that no catharsis has ever come to any scandal.  In a way we are inviting intervention from abroad since we are unwilling–not incapable–of sorting out our mess.  Let our EU allies then prove they are not just regulators and tyrans–they should also be contributors committed to the founding values of the European ideal.

 

Some time ago, I posted an article titled “Much ado about a list“. I still stand by its content. I thought at the time that I would never again spend time on this issue. Recent developments have changed my mind.

Objectively, this list is ‘peanuts’. If I recall correctly, the total sum involved was about 2-3 BEUR. However, it seems that this list has assumed an entirely different connotation than one could originally suspect. Suddenly, it appears that this list might be the key for unlocking the door for much greater corruption schemes having gone on in Greece in recent years (Siemens & Co.). And it has become the prototype example of how the Greek political elite deals with such issues.

What role does the EU play in all of this? Deafening silence! Should the EU play a role? Based on previous precedents, yes it should!

In early 2000, two democratically elected parties of Austria, which together represented an absolute majority in parliament, decided to form a coalition government. As it happened, the EU did not like one of the two parties. The EU thought that this party did not meet the high common values which the EU shared. For a while, it looked like the EU would proceed with a process aiming at expelling Austria from the EU. After long negotiations, the EU could be satisfied that a 3-person team of ‘wise men’ should visit Austria and pass judgement whether Austria could still be regarded as a civilized country. The ‘wise men’ passed positive judgement.

Having said this, what seems to be going on in Greece’s ‘triangle of power’ (politicians, media, oligarchs) does not come as a surprise to anyone. The debates/votes around the Lagarde list have only highlighted this situation. It is certainly an unacceptable situation; a situation which can under no circumstances be reconciled with EU values. Finally, a situation which makes the common man and woman of Greece the fools; the fools who have no choice but to pay for the corruption of the mighty.

In my opinion, if the EU is worth any salt at all, it should involve itself in this issue. Yes, it is a domestic issue in Greece and the EU has no business in meddling with domestic issues. However, it has become much more than a domestic issue. It has become a question of who stands up and lets himself be counted to support those Greeks who desperately need support.

I think that if the EU decided to send three ‘wise men’ to Greece to examine how power is exercised there, taking the Lagarde list as a first case in point, a very large part of the Greek population would develop new sympathies for the EU.

So, where does the EU stand on the Lagarde list???

Source

Proving the Theorem: Politician Equals Hypocrite

Though this article was written two years ago and in an entirely different context, it remains shockingly relevant to the size and thrust of political corruption in Greece and elsewhere.  I have highlighted the evergreen parts that one can easily relate to.

It’s long been noted that power corrupts, but it also makes people hypocrites, too.

January 6, 2010 • By

It just so happens that a handful of politicians were publicly making Adam Galinsky’s point as he and two social psychology colleagues were studying the interplay of power and moral hypocrisy. Former New York Gov. Eliot Spitzer was caught with a prostitute after pursuing the very same crime as a prosecutor himself. Nevada Sen. John Ensign was caught in an affair violating the very family values he preached.

And South Carolina Gov. Mark Sanford was snared in the ultimate irony — committing the same sin he had decried in Bill Clinton (not to mention misusing state resources in the process when he wouldn’t take stimulus funds for his state).

Each of these stories — along with bailed-out car execs traveling by private plane or Wall Street bankers begging aid for themselves but not their customers — reinforce our most frequent gripe against the powerful: They’re hypocrites.

At least now we can take comfort in knowing this is more than just political kvetching. It’s scientifically true.

“A lot of what social psychology science does is test a lot of common-sense clichés to determine whether they’re true or not,” said Galinsky, a social psychologist at Northwestern’s Kellogg School of Management.

According to new research to be published in the journal Psychological Science, it turns out power does make people more morally hypocritical. Galinsky and colleagues Joris Lammers and Diederik A. Stapel at Tilburg University in the Netherlands ran a series of five experiments with Dutch students that produced some unflattering conclusions. (For more on Lammers and Stapel’s work on the perspectives of the powerful, see this piece from last year.)

The powerful are more likely to cheat. They’re more likely to strictly judge others’ transgressions while going soft on themselves. And the powerless often react in the opposite way, more harshly judging themselves than they do others — a phenomenon the researchers have coined “hypercrisy.”

“One of the reasons that occurs is that the powerful are less dependent on other people; they’re able sort of to act on their own accord,” Galinsky said. “Another reason why cheating occurs is that, although more eyes are directed toward the powerful, they psychologically feel invisible.”

That feeling, the researchers posit, derives from the sense of entitlement that comes with power — the entitlement to set norms for others or to control their enforcement (think, in another sense, of judges, teachers and police officers). On the other hand, feelings of power, the researchers write, “reduce sensitivity to social disapproval.”

The studies manipulated power among the students in three different ways: by assigning high- and low-power roles in a government scenario, by asking them to recall a time when they either had or lacked power, or by exposing them to associated words like “influence,” “control” and “subordination.” They also tested multiple moral dilemmas: over-reporting travel expenses, skimping on taxes, breaking traffic rules and returning (or not) a stolen bicycle.

The final experiment found that moral hypocrisy is tied not just to the existence of power, but also to whether or not that power is legitimate. Among people who felt their power was illegitimate, who were disconnected from any sense of entitlement, all of the above trends toward hypocrisy disappeared – a central finding to the study’s implications.

The ability to judge others is a kind of mechanism, Galinsky argues, that allows the powerful to retain their power. The powerless collaborate in this system — compounding social inequality — when they accept harsher judgments for themselves than they do their leaders. This cycle only breaks down when the legitimacy of power is called into question, as, for example, occurred with Eliot Spitzer, who ultimately had to give up his job.

“One of the next steps,” Galinsky said, “is this does raise a really important question about when do people notice this hypocrisy and have a violent reaction?”

For a real-life case study illustrating that point, look no further than Iran.

Source

 

An amazing mea culpa from the IMF’s chief economist on austerity

Consider it a mea culpa submerged in a deep pool of calculus and regression analysis: The International Monetary Fund’s top economist today acknowledged that the fund blew its forecasts for Greece and other European economies because it did not fully understand how government austerity efforts would undermine economic growth.

The new and highly technical paper looks again at the issue of fiscal multipliers – the impact that a rise or fall in government spending or tax collection has on a country’s economic output.

IMF chief economist Olivier Blanchard writes that the fund misjudged the impact of austerity on European economies. (Stephen Jaffe/IMF)

 

That it comes under the byline of fund economic counselor and research director Olivier Blanchard is significant. Fund research is always published with the caveat that it represents the views of the researcher, not the institution itself. But this paper comes from the top, and attempts to put to rest an issue that has been at the center of debate about how fast countries should move in their efforts to tame large debts and deficits.

If fiscal multipliers are small, countries can cut spending faster or raise more in taxes without much short-term damage. If they are large, then the process can become self-defeating, at least in the short run, with each dollar of government spending cuts, for example, costing the economy more than a dollar in lost output and thus actually increasing debt-to-GDP ratios.

That is what has been happening with a vengeance in Greece, where fund forecasters, as part of the country’s first bailout program in 2010, predicted that the nation could cut deeply into government spending and pretty quickly bounce back to economic growth and rising employment.

Two years later, the Greek economy is still shrinking and unemployment is at 25 percent.

Of course no two circumstances are alike. Shut out of international bond markets, Greece had little choice but to begin bringing its public finances into line or face a catastrophic default. Financing wasn’t available to sustain prior spending levels. For an economy that has been reeling for several years, however, a billion or two in extra government programs or investment could have kept a few small businesses open and kept a few more families employed and spending.

“Forecasters significantly underestimated the increase in unemployment and the decline in domestic demand associated with fiscal consolidation,” Blanchard and co-author Daniel Leigh, a fund economist, wrote in the paper.

That somewhat dry conclusion sums up what amounts to a tempest in econometric circles. The fund has been accused of intentionally underestimating the effects of austerity in Greece to make its programs palatable, at least on paper; fund officials have argued that it was its European partners, particularly Germany, who insisted on deeper, faster cuts. The evolving research on multipliers may have helped shift the tone of the debate in countries like Spain and Portugal, where a slower pace of deficit control has been advocated.

But the paper includes some subtle and potentially troubling insights into how the fund works. Blanchard – effectively the top dog when it comes to economic science at the fund – writes in the paper that he could not actually determine what multipliers economists at the country level were using in their forecasts. The number was implicit in their forecasting models – a background assumption rather than a variable that needed to be fine-tuned based on national circumstances or peculiarities.

Heading into a crisis that nearly tore the euro zone apart, in other words, neither Blanchard or any one of the fund’s vast army of technicians thought to reexamine whether important assumptions about the region would still hold true in times of crisis.

That, it turns out, was a big mistake. Multipliers vary over time: They may be low in a country where the economy is growing, interest rates are normal  and the banking system is sound. As this research showed, they get larger if interest rates are low, output is falling and the banking system is creaky – conditions that make everyone, from households to investors, less likely to spend, and thus makes the role of government-generated demand that much more important.

Blanchard and Leigh deduced that IMF forecasters have been using a uniform multiplier of 0.5, when in fact the circumstances of the European economy made the multiplier as much as 1.5, meaning that a $1 government spending cut would cost $1.50 in lost output.

What are the implications for the future?

This paper may not be an official position of the IMF, but coming from the agency’s top economist, it is bound to change how the agency generates forecasts.

As for fiscal policy – an issue of interest as the U.S. debate turns towards austerity – Blanchard and Leigh said a better understanding of multipliers does not produce any definitive conclusions.

Many countries still need to cut their deficits – some faster, some slower, depending on a host of other factors.

“The results do not imply that fiscal consolidation is undesirable,” the two write. “Virtually all advanced economies face the challenge of fiscal adjustment in response to elevated government debt levels and future pressures on public finances from demographic change. The short-term effects of fiscal policy on economic activity are only one of the many factors that need to be considered in determining the appropriate pace of fiscal consolidation for any single country.”

 

The Washington Post

Greece’s 2013 Is Looking Very Uncertain

You cannot look upon 2012 as anything other than a momentous year for Greece. During those 12 months, it agreed a second massive bailout, carried out an unprecedented restructuring of its public debt, held two tumultuous national elections, was led by three prime ministers, had a fifth straight year of recession and saw unemployment climb to a eurozone high of 26%.

As epic as these events proved, though, they barely lived up to Greece’s billing in some reports. Spurred on by analysts’ predictions, such as the one by Citigroup’s chief economist William Buiter that Greece would leave the eurozone at the start of 2013, a plethora of commentators predicted that 2012 would be its last in the single currency. The forecasts were accompanied by musings about what level of chaos would accompany the “Grexit”. Some reports focused on the destabilising effect on the country’s economy and society, while others heralded the imminent return of cheap island holidays.

An inconclusive general election in May convinced many observers that Greece was about to be reunited with the word it had introduced to the world: chaos. The failure to agree on a coalition government after the May polls, prompting a new election in June, triggered a bank run and intense speculation about an imminent collapse. Plummeting support for Greek political mainstays conservative New Democracy and centre-left Pasok, the rising popularity of anti-austerity Syriza and the emergence of neo-Nazi Golden Dawn was interpreted by some as evidence that Greece was destined for a clash of extremes, which even led commentators such as James Poulos in Forbes to raise the possibility of a new civil war.

Civil war never materialised, and neither did a euro exit or collapse. There were many times last year when Greeks could take very little about their future for granted, but the most ominous predictions often seemed driven by morbid fascination rather than measured analysis. In 2012, Greece teetered on the edge of leaving the eurozone but never strayed over the line. Its economy was battered but not beaten. The political system experienced a seismic shift but democracy did not disappear between the faultlines. And society’s fabric had frayed but was not worn completely.

Nevertheless, Greece finds itself in a precarious situation at the start of 2013. To maintain its euro membership, the government had to agree to another round of confidence-sapping austerity measures from which its eurozone partners, Germany in particular, refuse to waver. Between now and 2016, Athens will have to implement a minimum of €18bn in cuts and tax hikes. That’s the equivalent of roughly 10% of GDP and comes after three years of similar measures, which produced the biggest fiscal adjustment achieved by any OECD country for the last 30 years.

This produced remarkable fiscal results. New figures from Greece’s finance ministry show the country on course to produce a primary surplus for 2012, its first since 2002. But this adjustment strangled the economy. Businesses closed at an alarming rate and about 1,000 jobs were lost every day. At the end of 2012, Greece’s economy had contracted by about 20% from its 2008 peak.

This decline is putting immense pressure on Greek society. Joblessness, which some experts believe will reach 30% this year, means families are trying to provide a safety net for their loved ones at the same time as wages and pensions are being slashed. More Greeks are living at the margins of society, cut off from welfare and facing rising healthcare costs. In this environment, the extremism of Golden Dawn, which offers food and jobs to Greeks, has flourished. Its racism has made life hell for immigrants and fuelled much-criticised sweep operations by the government.

The governing coalition is an odd alliance of former rivals New Democracy and Pasok, with the moderates of Democratic Left. Its parliamentary majority has already been eroded due to a tense vote on the latest austerity package. The prime minister, Antonis Samaras, has pinned his hopes on rebuilding trust with Greece’s lenders through a policy of full co-operation. He believes that with continued eurozone funding and support, Greece will weather another year of recession and banish lingering doubts about its future in the euro.

It is a high-risk strategy as public scepticism about the EU-IMF formula is overwhelming and Syriza has already risen to first place in opinion polls. The leftists have stepped up attacks on the political establishment following allegations that a former Pasok finance minister doctored a list of Greeks with Swiss deposits to remove the names of his relatives.

In recent weeks, the eurozone has shown a greater commitment to keeping Greece in the single currency but the country’s precarious economic, social and political situation means it will not be a straightforward process. Perhaps the greatest wish Greeks could have for 2013 is for some certainty about their future: to be able to know that the worst of their troubles are behind them, that structural reforms will change the unsustainable economic model of the past, while creating a fairer society, and that recovery is in sight. There is very little about Greece’s condition that can provide them with this comfort. The only thing they can be certain of is that 2013 won’t be a year for predictions.

Σκηνοθεσία η διάσωση της Ελλάδας;

Η Γερμανία είναι συνυπεύθυνη για τα δεινά των Ελλήνων. «Αντί να βοηθούμε σκεπτόμαστε το δικό μας συμφέρον». Ήλθε ο καιρός να επιδείξουμε ευσπλαχνία στην Ελλάδα, εκτιμά ο Γερμανός σχολιαστής Χένρικ Μ. Μπρόντερ

Όπως μεταδίδει η Deutsche Welle στην σημερινή Die Welt δημοσιεύεται σχόλιο του Χένρικ Μ. Μπρόντερ με τίτλο «Η διάσωση των Ελλήνων είναι σκηνοθετημένη». Ο γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας υποστηρίζει ότι η Γερμανία είναι συνυπεύθυνη για τα πάθη των Ελλήνων, ότι αντί να βοηθά σκέφτεται το ίδιον όφελος και καλεί τους συμπατριώτες του να δείξουν επιτέλους ευσπλαχνία για την Ελλάδα, η οποία μέσω της πολιτικής αυστηρής λιτότητας που της επιβάλλεται από την τρόικα οδηγείται στην οικονομική εξόντωση.

Ο Χένρικ Μ. Μπρόντερ χρησιμοποιεί το παράδειγμα του Χότζα που άφηνε νηστικό το γάιδαρό του προκειμένου να κάνει οικονομία και όταν εκείνος πέθανε από την πείνα μονολόγησε «τι κρίμα, πέθανε εκεί που είχε αρχίσει να συνηθίζει χωρίς φαγητό». Ο Μπρόντερ κάνει τον παραλληλισμό: ο Χότζας είναι η τρόικα και ο γάιδαρός του η Ελλάδα. «Η Ελλάδα οδηγείται στο θάνατο μέσω της λιτότητας και μάλιστα από αυτούς που είναι συνυπεύθυνοι για την κατάστασή της», παρατηρεί ο δημοσιογράφος.

Στόχος, η αποτροπή της κατάρρευσης, όχι της Ελλάδας, αλλά των τραπεζών

Ο γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Χένρικ Μ. Μπρόντερ Ο γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Χένρικ Μ. Μπρόντερ

Δεν παραλείπει επίσης να κατηγορήσει τη Γερμανία για την πώληση εξοπλιστικών συστημάτων στην Ελλάδα, παρόλο που η χώρα δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους για την αγορά τους και τον φαύλο κύκλο της χρηματοδότησης της χώρας με σκοπό να εξυπηρετούνται τα οικονομικά συμφέροντα των πωλητών και των τραπεζών.

Ενισχύοντας τον ισχυρισμό του ότι η διάσωση της Ελλάδας είναι μια σκηνοθεσία, ο Χένρικ Μ. Μπρόντερ παρατηρεί: «Είναι μέρος της σκηνοθεσίας όταν προσποιούμεθα ότι ΄εμείς΄ βοηθούμε τους Έλληνες με νέα δισεκατομμύρια κάθε φορά, προκειμένου να σταθεροποιήσουν την οικονομία τους… Αυτοί που προσφέρουν βοήθεια βοηθούν κυρίως τους εαυτούς τους προκειμένου να παραμείνουν στο παιγνίδι».

Σύμφωνα με το γερμανό σχολιαστή, τα δισεκατομμύρια της βοήθειας «μετακινούνται από εδώ και από εκεί, από τον έναν λογαριασμό στον άλλον και από τη μία τράπεζα στην άλλη προκειμένου να αναχρηματοδοτηθούν τα δάνεια που διασφάλισε η Ελλάδα και προκειμένου να αποτραπεί η κατάρρευση, όχι της ελληνικής οικονομίας, αλλά των τραπεζών».

Ο συγγραφέας υπενθυμίζει τα δεινά του ελληνικού λαού, δίνοντας έμφαση στην απουσία ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. «Το χειρότερο όμως είναι ότι καταστρέφεται το μέλλον μιας ολόκληρης γενεάς. Νέοι Έλληνες που δεν έχουν προοπτική εύρεσης εργασίας στην χώρα τους αναγκάζονται να μεταναστεύσουν ή εγκαταλείπουν τις προσπάθειες», τονίζει ο Μπρόντερ.

«Η Ελλάδα θα πρέπει να θυσιαστεί προς παραδειγματισμό…»

Σχολιάζοντας το βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη που απονεμήθηκε στην ΕΕ για τη συμβολή της στη διατήρηση της ειρήνης στη «γηραιά ήπειρο», ο γερμανός δημοσιογράφος εκτιμά ότι «η Ελλάδα είναι η καλύτερη απόδειξη πως έχει αρχίσει ήδη ένα εμφύλιος πόλεμος. Δεν είναι μόνο ο Νότος που επαναστατεί ενάντια στον Βορρά, είναι η εξέγερση του ΄όχλου΄ εναντίον της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας, η οποία έχει δημιουργήσει στις Βρυξέλλες το νέο της ανάκτορο».

Και ο Μπρόντερ συνεχίζει: Στο βωμό αυτής της «ανέμελης κατοικίας» θα πρέπει να θυσιαστεί η Ελλάδα προς παραδειγματισμό, όπως έκαναν παλαιότερα οι αυστηροί γονείς με τα ατίθασα παιδιά τους προκειμένου να πειθαρχήσουν εγκαίρως». Ο δημοσιογράφος συγκρίνει τη συμπεριφορά της Ευρώπης έναντι της Ελλάδας με την συνθήκη των Βερσαλλιών και τους επαχθείς όρους που επεβλήθησαν στην Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι οποίοι θεωρούνται συνυπεύθυνοι για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Οι Γερμανοί πολιτικοί δεν συνειδητοποιούν ότι οι Έλληνες βιώνουν σήμερα τις δικές τους Βερσαλλίες που αποσαφηνίζονται στην άνευ όρων υποταγή στα ΄κελεύσματα των Βρυξελλών΄, γράφει ο Χένρικ Μ. Μπρόντερ, υπενθυμίζοντας ότι η ιστορία έχει διδάξει τους Γερμανούς πως ΄η συλλογική τιμωρία΄ είναι ανεπίτρεπτη.

«Για την Ελλάδα δεν ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας»

Τέλος ο γερμανός σχολιαστής υπογραμμίζει ότι για την Ελλάδα δεν ισχύει το ΄τεκμήριο της αθωότητας΄. Όλοι οι Έλληνες «είναι στην ίδια βάρκα και φέρουν ευθύνη ο ένας για τον άλλο όπως ο Αλί Μπαμπά για τους 40 κλέφτες του». Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία «για να φανταστεί κανείς ποια είναι η άποψη των Ελλήνων για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ακόμη λιγότερη φαντασία απαιτείται για να μαντέψει κανείς τι θα γίνει με τον Χότζα που με τόση συνέπεια έμαθε στον γάιδαρό του να μην τρώει πια», καταλήγει σκωπτικά ο Χένρικ Μ. Μπρόντερ.

 

Πηγή: The Press Project