Έτοιμοι για την Aλλαγή, 31 χρόνια μετά;

5 Ιουλίου 2012

Δεκαοχτώ μέρες μετά τις εκλογές επαναπροσδιορίζεται και το δίλημμα και το διακύβευμα.  Η ιστορία, συνεπής προς τον εαυτό της, δείχνει ότι στήριξη από τους εταίρους δεν υπάρχει γιατί απλά έχουν προαποφασίσει την καταδίκη της Ελλάδας –με τη δική της συγκατάθεση—σε ένα πρόγραμμα μη βιώσιμο.  Το θέμα όμως είναι πώς ότι κι αν έχει αποφασιστεί για μας χωρίς εμάς,  τον τελικό λόγο για την πορεία της χώρας τον έχει μόνο ο ελληνικός λαός.

Με δεδομένα τα χρόνια θεσμικά και δομικά προβλήματα της χώρας σε ένα περιβάλλον συστημικής κρίσης της Ευρωζώνης,  αν πούμε ΩΣ ΕΔΩ κλείνοντας τις πόρτες σε δανειστές και χρηματοδοτήσεις, αν αρνηθούμε να αυξήσουμε άλλο το χρέος μας, πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι να ακολουθήσουμε μόνοι μας πορεία εξυγίανσης και ανάκαμψης από την επόμενη κιόλας μέρα.  Τα πάντα εξαρτώνται από το πόσο άμεσα θα έρθει ένα ολόκληρο κράτος πάνω-κάτω  αλλάζοντας  Σύνταγμα και νόμους, καθαρίζοντας την κόπρο του Αυγείου από το δημόσιο,  ξηλώνοντας κάθετα τις πελατειακές ραφές που συντηρούν το σύστημα-κουρελού, πυροδοτώντας ρήξεις με τις τάξεις των βολεμένων συντεχνιών που λυμαίνονται τον τόπο.  Πόσο άμεσα αυτοί που θα μας κυβερνήσουν θα προχωρήσουν στην κάθαρση του πολιτικού τοπίου.  Πόσο είμαστε διατεθειμένοι να τα βάλουμε με το κατεστημένο της κάθε νομενκλατούρας  που αποφασίζει για τους νόμους και αν αυτοί θα εφαρμοστούν.   Πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά, χωρίς αναστολές και κωλυσιεργίες θα εκσυγχρονίσουμε το δημόσιο ώστε να μην αποτελεί τροχοπέδη στη λειτουργία του κράτους και τις συναλλαγές του με πολίτες και επενδυτές.  Με δυο λόγια πόσο διατεθειμένοι είμαστε να γυρίσουμε την πλάτη στον αναχρονισμό και να γίνουμε ένα σύγχρονο κράτος που θα λειτουργήσει σαν υπόδειγμα προς τον εαυτό του και τη διεθνή κοινότητα.

Τα ερωτήματα είναι ρητορικά για τον απλό λόγο ότι δεν έχουμε καλό ιστορικό σε αποφασιστικότητα και αξιοπιστία.  Ότι έπρεπε να κάνουμε μόνοι μας εδώ και χρόνια, ακόμα και σήμερα μένει αδυσώπητα και πεισματικά στις καλένδες.  Και οι τεράστιες θεσμικές και πολιτισμικές αλλαγές που πρέπει να αφομοιώσει η ελληνική κοινωνία απαιτούν ένα χρονοδιάγραμμα προσαρμογής απαραίτητο σε κάθε κοινωνικό ιστό ώστε αυτός να μην διαρραγεί.

Αλλαγές ανώδυνες δεν υπάρχουν από τη στιγμή που θεωρούμε κάθε κεκτημένο – δίκαιο ή άδικο- ιερό και απαραβίαστο. Κάποιοι θα θιγούν και δυστυχώς αυτοί οι κάποιοι είναι αρκετοί. Το θέμα είναι ότι χωρίς τους δανειστές να κάνουν αυτή την ήδη τραχιά πορεία αδύνατη, θα μπορέσουμε ιδανικά  να μαζέψουμε τις δυνάμεις  και τους πόρους μας, να ανασυνταχθούμε, και να φτιάξουμε τα του οίκου μας χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν.  Αυτή η περίοδος ενδοσκόπησης  θα είναι  αναγκαία για έναν τόπο που ρημάχτηκε από τη διαφθορά και αποφάσισε ομόψυχα και οριστικά  να απαλλαγεί από αυτήν.

Το αποφάσισε όμως;  Εδώ είναι το ερώτημα-παγίδα.  Αν πάρουμε τη γενναία απόφαση να κατεβάσουμε ρολά πρέπει επίσης να είμαστε αποφασισμένοι να φέρουμε μόνοι μας την απαραίτητη κοσμογονία στον τόπο μας ταχύτατα, χωρίς ενδοιασμούς και βουλώνοντας τα αυτιά στις λοιδορίες των απανταχού βολεμένων που θα πρέπει να ξεβολευτούν για το γενικό καλό.  Οι διαπλοκές και τα κέντρα συμφερόντων του κατεστημένου  από τον οποίο υποτίθεται ότι θέλουμε να απαλλαγούμε είναι σίγουρο ότι δε θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια.  Οι δυνάμεις αυτές εξακολουθούν να αντιστέκονται σθεναρά σε κάθε αλλαγή και εκσυγχρονισμό χρησιμοποιώντας σαν προκάλυμμα τους απάνθρωπους και αναποτελεσματικούς όρους του μνημονίου.   Παρόλη την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί που περιφρουρούν την προσωπική τους καλοπέραση σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Επίσης αλλαγές δε νοούνται πάνω σε έναν διαλυμένο κοινωνικό ιστό.  Αν η κοινωνία δεν στέκεται στα πόδια της, αν οι πολίτες δεν διαθέτουν το απαραίτητο ψυχολογικό απόθεμα ασφάλειας, ελπίδας και αισιοδοξίας, κάθε προσπάθεια αναδιάρθρωσης με άξονα τη λιτότητα  είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει.

Το να φτιάξουμε τη χώρα δεν είναι καθόλου ακατόρθωτο.  Προϋποθέτει όμως ωριμότητα, βούληση, σύμπνοια, σκληρή δουλειά με γνώμονα τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο, ελάχιστα συνθήματα, λίγα λόγια και ουσιώδη  έργα.  Είναι πολλά τα προαπαιτούμενα και εδώ δε χωράνε αναβολές, δυσπραγίες και αγκυλώσεις, ούτε δικαιολογίες απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.  Γιατί αν δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ο μεγαλύτερος δανειστής μας στον οποίο πρέπει να εξοφλήσουμε μέχρι κεραίας τα οφειλόμενα είμαστε εμείς οι ίδιοι και οι επόμενες γενιές, αν δε θέλουμε να αλλάξουμε από μόνοι μας τα κακώς κείμενα χωρίς εκβιασμούς και έξωθεν πιέσεις, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Με την ευχή να έχουμε όλοι ξυπνήσει από το λήθαργο της ανοχής, παραμένω αδιόρθωτη κυνηγός του καλύτερου αύριο που αξίζουν ο τόπος και τα παιδιά μας.

© MariaJayEm

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s