Ο μόνος αγώνας που χάνουμε είναι ο αγώνας που δεν δίνουμε

Διαχρονική αξία στο μήνυμα του Νίκου Κακλαμανάκη.

Μήνυμα αισιοδοξίας και ανάτασης! Μήνυμα που αναπτερώνει την πίστη σε …μια άλλη ξεχασμένη  Ελλάδα, την Ελλάδα που «ξεχωρίζει και διαπρέπει», από τον Ολυμπιονίκη Νίκο  Κακλαμανάκη. Ο Έλληνας Ολυμπιονίκης μοιράζεται με το βίντεο που ακολουθεί την εμπειρία του από τον διάπλου του στο Αιγαίο. Στόχος του  είναι να αναδείξει την κρυφή δύναμη της Ελλάδας, που δεν είναι άλλη από τους ανθρώπους της».

Ταξιδεύω για να ολοκληρώσω ένα συμβολικό κύκλο…

μια επιστροφή στα πάτρια ύδατα

Και ν’ αναπτερώσω μια πίστη…

σε μια άλλη ξεχασμένη Ελλάδα…

Ταξιδεύω αναζητώντας μια αλήθεια ελληνική… και πανανθρώπινη…

Ταξιδεύω για να αναπτερώσω μια πίστη στην Ελλάδα…

Που αγωνίζεται…

Που διαπρέπει, ξεχωρίζει…

Την Ελλάδα που αγαπάμε…

Ο μόνος αγώνας που χάνουμε είναι ο αγώνας που δεν δίνουμε…

Ονειρεύομαι, στοχεύω, προσπαθώ, πετυχαίνω

Με τη δύναμη της Ελλάδας!

Πηγή

Advertisements

«Η Ελλάδα εδώ και χιλιετίες στην πρώτη γραμμή του αγώνα για ελευθερία»

Ο Mark Mazower καθηγητής ιστορίας στο Columbia University, περιγράφει πως η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και χιλιετίες και κυρίως τα τελευταία 200 χρόνια στην πρώτη γραμμή των αγώνων της ανθρωπότητας για ελευθερία και δημοκρατία. Τονίζει ότι αν θέλουμε να κατανοούμε τις εξελίξεις στην ανθρωπότητα σήμερα, δεν πρέπει να παρακολουθούμε τι γίνεται με τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Όπως λέει, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, δείχνει τι ακολουθεί για την ανθρωπότητα. Μέχρι οι Έλληνες να αντισταθούν ο πλανήτης στενάζει κάτω από τη βαρβαρότητα. Αυτό διδάσκει η ιστορία. Δείτε πότε και που τελείωσε ο μεσαίωνας, οι σταυροφορίες, οι αυτοκρατορίες, ο φασισμός, ο οθωμανικός επεκτατισμός, ο ναζισμός, ο κομμουνισμός, ο ψυχρός πόλεμος, οι ευρωπαϊκές δικτατορίες. Ναι, αντισταθήκαμε σε όλα! Και οφείλουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε…

Γεωργία Φωτεινού (geopolitics)

Σχόλιο: Όταν εμείς γράφουμε ότι στην Ελλάδα παιζόταν και παίζεται η τύχη του παγκόσμιου γίγνεσθαι, ξέρουμε τι γράφουμε. Οι Έλληνες είτε συνειδητά είτε ανεπίγνωστα παλεύουν για όλον τον πλανήτη. Η αντίστασή μας σε όλα τα επίπεδα θα ωφελήσει ολόκληρη την οικουμένη. Αυτο θα φανεί σύντομα. Μη σας φοβίσει η καταιγίδα! Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στα Αγγλικά εδώ. Once again Greece is in the forefront of the fight for the future.

Πηγή

Στήριξη στην Ελλάδα ζητά και ο «πατέρας του DNA» Τζέιμς Γουότσον

O Τζέιμς Γουότσον τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας-Ιατρικής το 1962
O Τζέιμς Γουότσον τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας-Ιατρικής το 1962   (Φωτογραφία:  Associated Press )
Nέα Υόρκη

Την επιστολή στήριξης της ελληνικής έρευνας που απέστειλαν πριν από έναν μήνα στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Χέρμαν βαν Ρομπάι και στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, είκοσι νομπελίστες θέλησε να προσυπογράψει και ο Τζέιμς Γουότσον, ο επιστήμονας που μαζί με τον Φράνισς Κρικ διαλεύκανε τη δομή της διπλής έλικας του DNA στην αρχή της δεκαετίας του 1950.

Ο 84χρονος θρύλος της μοριακής βιολογίας απέστειλε στις 15 Ιουνίου 2012 στον κ. Ρομπάι την ακόλουθη επιστολή:

«Αξιότιμε Πρόεδρε Βαν Ρομπάι,

Θα ήθελα κι εγώ ακολουθώντας το παράδειγμα του συναδέλφου μου, Καθηγητή Χάραλντ Τσουρ Χάουζεν και των άλλων διακεκριμένων Επιστημόνων να ζητήσω από τους Ευρωπαίους πολιτικούς Ηγέτες και τις αρχές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας την υποστήριξη της Ελλάδος (“Science”, Μάιος 2012). Οι υπογράφοντες την αναφορά ελπίζουμε ειλικρινά ότι οι διεθνείς πολιτικοί Ηγέτες τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες θα αξιοποιήσουν όλα τα μέτρα και τις δράσεις τους στην εξουσία για να υποστηρίξουν την Ελλάδα και να βοηθήσουν τη χώρα ν’ ανακάμψει από την βαθιά οικονομική ύφεση.

Σας καλώ να λάβετε άμεσα και κατάλληλα μέτρα για να στηρίξετε την Επιστήμη και τα Κέντρα Αριστείας για να φέρουν ανάπτυξη και ευημερία στην Ελλάδα.

Με εκτίμηση,

James D. Watson, Ph.D.

Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας-Ιατρικής 1962».

Η επιστολή κοινοποιήθηκε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.

Πηγή

Εξαπλώνεται το κίνημα αλληλεγγύης στην Ελλάδα

 

Κίνημα αλληλεγγύης και υποστήριξης της Ελλάδας που εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερο συγκροτούν πολίτες απ’ όλες τις χώρες του κόσμου και μετατρέπονται σε γροθιά οργής, αλλά και ασπίδα προστασίας παράλληλα για τους Έλληνες που δοκιμάζονται απ’ τα σκληρά μέτρα λιτότητας.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τη Ρώμη και το Αμβούργο. Στην πρώτη, η «Οικολογική Αριστερά» εκφράζει στην ιταλική πρωτεύουσα την αλληλεγγύη της στον ελληνικό λαό.

Η δεύτερη δείχνει ομάδα αφισοκολλητών, σε κεντρικό δρόμο του Αμβούργου, να βάζουν αφίσες συμπαράστασης στην Ελλάδα. Δύο από αυτούς έχουν ανοίξει και ένα πανό αλληλεγγύης, ενώ ένας από την ομάδα -πίσω- φορά μάσκα των Anonymous.

Πηγή

 

Η ανικανότητα ως πολιτικό εργαλείο

Η ανικανότητα δεν είναι μόνο μειωμένη ικανότητα, αλλά ειλημμένη και επεξεργασμένη πολιτική επιλογή. Οι ελληνικές ποικιλίες ομάδων εξουσίας πρέπει να είναι επινοητικές και καπάτσες στην κάρπωση, τον σφετερισμό του δημόσιου πολιτικού αγαθού, αδίστακτες στην εξόντωση του αντιπάλου, αλλά πρέπει να είναι νωθρές, εθελόδουλες και διεφθαρμένες, στη δουλειά για την οποία προορίζονται: την άσκηση και παραγωγή με πολιτικά μέσα, διοικητικού έργου. Που σημαίνει ότι δεν είναι ακριβώς ανικανότητα αυτό που τις διατρέχει, αλλά μια επαρκής, επιβλητική και σχεδιασμένη ανεπάρκεια. Το ότι δηλαδή τα τελευταία χρόνια αποκαλύφθηκε ότι το προσωπικό των κομμάτων, ή των υποομάδων εξουσίας, έχει αυτή την εξαιρετική αδυναμία, ένα παραλυτικό τρακ, τρέμουλο ώστε να διαχειριστεί τα πράγματα, τα απλά πράγματα καθημερινής διοικητικής λειτουργικότητας, μέχρι τα σύνθετα θέματα στρατηγικής, αυτό δεν σημαίνει ότι κτίζονται οι άνθρωποι των εξουσιαστικών ελίτ, στο ανεπάγγελτο ή ατάλαντο, αλλά ότι οργανώνουν την καριέρα τους σε μια βαθιά και επιλεκτική αβουλία. Έτσι επιλέγονται από το σύστημα, αυτό το χαρακτηριστικό είναι το προεξάρχον για την καριέρα τους. Το βλέπουμε π.χ. τώρα όπου δεν μπορούν να κάνουν κιχ, να αντιτείνουν ελάχιστη λογική, μπροστά σε ένα (γραφειοκράτη και απολύτως αδιάφορο για αποτέλεσμα) τροϊκανό υπάλληλο, αλλά μπορούν να υπογράψουν αποφασιστικά, αστόχαστα και φανατισμένα μια απόφαση για την Αγροτική Τράπεζα, δηλαδή για την ουσιαστική ιδιωτικοποίηση της υποθηκευμένης αγροτικής γης.

Αυτή η διαβαθμισμένη διπροσωπία, καχεξία και επιθετικότητα συγχρόνως, που την ονομάζουμε συνήθως ανικανότητα, τελικά και εκ του αποτελέσματος, είναι μια εξυπηρετική και σχεδιασμένη πλαδαρότητα. Είναι απαιτητό από έναν πολιτικό καριέρας να είναι ευλύγιστα και τουμπαριστά αργός και γρήγορος συγχρόνως. Να είναι μείγμα αδύναμης συνθετικής βούλησης, αλλά σιδερένιας και υπάκουης αποφασιστικότητας π.χ. να συγκρουσθεί «με τις συντεχνίες». Η ανάδειξή του κατ΄ αρχήν στο κόμμα, στην συνέχεια στις κρατικές δομές, βασίζεται στην εμπρόθετη και ενσυνείδητη νωθρότητά του. Η ελληνική κοινωνία εισέρχεται κλασματικά και κατρακυλώντας στη μετανεωτερικότητα μέσα από τους πολιτικούς τυχοδιωκτισμούς της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, μέσα από την εκβιασμένη οικονομική δανειοληπτική στρέβλωση που θεμελίωσε ο Κώστας Σημίτης, μέσα από την πολυετή και εγκληματική αποπαραγωγικοποίηση που έστησε τη δουλεία πολύ πριν την κρίση του 2009, μέσα από τη πυκνή κατίσχυση του life style και την ακόλουθη, κατακλυσμιαία εκπτώχευση της μεσαίας τάξης.

Όλα συνέβησαν γρήγορα και αντινομικά, αφού στην Ελλάδα δεν ωριμάζουν οι συνθήκες, δεν κυοφορούνται μακρές, γενετικές τροποποιήσεις των κοινωνικών ανασυγκροτήσεων, αλλά βίαιες κανονιστικές εισροές ή εισβολές. Οι ελληνικές πολιτικοοικονομικές ελίτ, προσδένονται στον αυτόματο πιλότο ενός υπέρτερου θεσμικού και πολιτιστικού συστήματος (της νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτή την περίοδο), δεν έχουν την ιστορική πολυτέλεια, ούτε τα εποπτικά και νοητικά εργαλεία να συγκροτήσουν θέσεις οικονομική θεωρία, πολιτικό αφήγημα, αλλά σε μια μικροσκοπική αυτοσυντήρηση, γίνονται οι απλοί ακόλουθοι.

Η μετανεωτερικότητα «αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως απρόοπτο, αβέβαιο, αθεμελίωτο, ανόμοιο, ασταθή και ακαθόριστο, μια σειρά από μη ενοποιημένους πολιτισμούς ή ερμηνείες», η μετανεωτερικότητα συγκρούεται με τα κοινωνικά πρότυπα -απότοκα του Διαφωτισμού που είναι απελπιστικά καθηλωτικά για τη νέα συνθήκη του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, «του εφήμερου, αποκεντρωμένου κόσμου της τεχνολογίας» (Ίγκλετον).

Ο Παπανδρέου λοιπόν και η πολιτικο-φιλική ομάδα του αλλά κυρίως ένα φαινόμενο που θα το έλεγα ως « γεωργακισμό», με την υγιεινολογική και ηθικιστική υστερία γύρω από τα «ελαττώματα της φυλής», έκρυψε αυτό που πράγματι συνέβη: τη χοντροκομμένη έλευση και από την πίσω πόρτα, αυτού που ο Λας εντόπιζε πριν από 17 χρόνια: «…ο εκδημοκρατισμός της αφθονίας -η προσδοκία ότι κάθε γενιά θα απολαμβάνει βιοτικό επίπεδο υψηλότερο από τους προκατόχους της- έχει αναστραφεί με αποτέλεσμα να αρχίσουν να αναεγκαθιδρύονται παμπάλαιες ανισότητες, μερικές φορές με τρομακτικό ρυθμό, μερικές φορές τόσο σταδιακά που να είναι αδιόρατες». Έτσι το νέο πολιτικοσυγκροτησιακό σχήμα: όλο και μεγαλύτερο μέρος του εθνικού προϊόντος να πηγαίνει σε πιστωτές, είναι συνεπέστατο με τις συστροφές σε παγκόσμιο επίπεδο, των προηγούμενων δεκαετιών, της μετάβασης δηλαδή από τον παραγωγικό στον φορμαλιστικό καπιταλισμό.

Οι ελληνικές πολιτικές ελιτ με την εκπαιδευμένη αβουλία τους έγιναν το όχημα μιας βίαιης, μεταχρονολογημένης εξάρθρωσης, όχι μόνο της οικονομίας, αλλά κυρίως της ανθρωπιστικής και συλλογικής πεποίθησης. Αυτή η μαζική αναθεώρηση κάθε προοδευτικού προτύπου και κληρονομιάς, κάθε ρυθμιστικού μετριασμού, κάθε ισορροπίας κοινωνικών ομάδων και ετεροτήτων, διαμορφώνει και επηρεάζει και τις ποιότητες του λεγόμενου «λαϊκού κινήματος». Συχνά λομπίστικες λογικές θέλουν απλώς μερίδιο ισχύος και όχι κοινωνική δικαιοσύνη. Στην ανεπάρκεια των ελίτ αντιστοιχεί μια ποιοτική απομείωση και πλευρών του λεγόμενου κινήματος. Αυτό που φαίνεται κεντρικό επίδικο αίτημα για τη Νέα Αριστερά, δεν αφορά μόνο την πολιτική, παραταξιακή ενοποίησή της, αλλά την αναμόρφωση των πολιτικών και πολιτιστικών κωδίκων και χαρακτηριστικών του κινήματος. (Θα επανέλθω στο θέμα).

*Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, επ. καθηγητής ΕΜΠ

dsevastakis@arch.ntua.gr

Πηγή

Esse Olhar

Πράσινο φως πυρετός
στα μάτια του και μ ‘αγγίζει

αυτό το βλέμμα
ανοίγει τις πόρτες που έχουν τόσο πολύ συναίσθημα στην καρδιά μου

μόνο για μένα
και η αγάπη μου δεν έχει τέλος
θα πρέπει να μην μπορεί να υπάρξει
αντί να αφήσει να πάρω αυτό το βλέμμα θα πρέπει να αντισταθεί
η φωτεινότητα των ματιών σου
φωτίζει τη νύχτα μου
με κάνει ευτυχισμένη, με φέρνει σε απόγνωση