50 Ευρωπαίοι ζητούν να δοθεί χρόνος στην Ελλάδα

Αντικρούοντας την κυρίαρχη άποψη του ευρωπαϊκού Βορρά που θέλει την Ελλάδα εκτός της ζώνης του ευρώ, μια ομάδα 50 επωνύμων Ευρωπαίων αρνείται να αποδεχθεί αυτή την εξέλιξη αυτή και απευθύνει έκκληση προς τους ηγέτες της Ευρώπης να την αποτρέψουν.

Η έκκλησή τους αυτή δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο και μεταξύ των υπογραφόντων είναι ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Χανς Αϊχελ, ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζουλιάνο Αμάτο και ο Γερμανός οικονομολόγος Πέτερ Μπόφινγκερ.

Οι υπογράφοντες επισημαίνουν ότι αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που πιστεύουν ότι η ευρωζώνη θα μπορούσε χωρίς προβλήματα να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το χώρο του κοινού νομίσματος.

«Εμείς, αντίθετα, πιστεύουμε ότι ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα συνεπαγόταν μια πολιτική και οικονομική καταστροφή» αναφέρουν στην έκκλησή τους οι Ευρωπαίοι, προσθέτοντας ότι οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί διάσωσης δεν προσφέρουν σίγουρη προστασία.

«Καταστροφική μία έξοδος της Ελλάδας» «Ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα μπορούσε να προκαλέσει την διάλυση όλης της ευρωζώνης, κάτι που θα οδηγούσε σε βαθιά ύφεση και θα είχε ως συνέπεια μια νέα παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση» αναφέρουν οι 50 στην έκκληση τους, ζητώντας από τους Ευρωπαίους ηγέτες να δώσουν στην Ελλάδα την ευκαιρία να επιστρέψει στο δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης, εντός της ευρωζώνης.

Οτι η πολιτική λιτότητας ήταν καταδικασμένη στην αποτυχία είναι στο μεταξύ αδιαμφισβήτητο, διευκρινίζουν οι υπογράφοντες, καλώντας τον πολιτικό κόσμο να βρει μια συμβιβαστική λύση που θα εγγυάται το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα, αλλά θα προφέρει και περισσότερο χρόνο στην Αθήνα για να αποπληρώσει τα χρέη της στο ΔΝΤ και στους εταίρους της.

Οι περισσότεροι υπογράφοντες είναι μέλη του think tank «Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR), στο οποίο ανήκουν ο Τζορτζ Σόρος, ως ιδρυτής του φόρουμ, ο Γιόσκα Φίσερ και ο Μπράιαν Ένο, οι οποίοι όμως δεν συνυπογράφουν την έκκληση.

Πηγή: Deutsche Welle

Advertisements

22 Nobelists support Greece

The petition is addressed to Martin Schulz, President of the European Parliament, Herman Van Rompuy, President of the European Council, and Jose Manuel Durao Barroso, President of the EU Commission.

It was sent by Harald Zur Hausen to Science magazine.

“Greece is in the midst of a prolonged and deep economic recession that has already changed dramatically the lives of its citizens and threatens the very existence of its structures necessary for future recovery. To regain its forward momentum, keep alive its competitive institutions, and implement its huge reform agenda, Greece needs our help. We are confident that Greece, which has contributed enormously to European culture, can do what is called for to create a brighter future. To succeed in this difficult task, special emphasis should be given among other things to science and technology, areas in which Greece possesses particularly strong institutions and human potential. By utilizing existing structural funds, and by promoting close cooperation between major European science and technology centers and existing Greek clusters of excellence, Greece can be enabled to sustain its scientific structures, build up its own technological future, and secure a competitive economy in the long run”.

Sent by HARALD ZUR HAUSEN
Deutsches Krebsforschungszentrum, Im Neuenheimer Feld
280, 69120, Heidelberg, Germany. E-mail: zurhausen@
dkfz-heidelberg.de

The signatories of the Support Greece petition are:

Peter C. Agre, Nobel Prize in Chemistry 2003;
Elizabeth H. Blackburn, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2009;
Gunter Blobel, Nobel Prize in Physiology or Medicine 1999;
Edmond H. Fischer, Nobel Prize in Physiology or Medicine 1992;
Carol W. Greider, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2009;
Jules A. Hoffmann, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2011;
H. Robert Horvitz, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2002;
Sir Richard Timothy (Tim) Hunt, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2001;
Eric R. Kandel, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2000;
Wolfgang Ketterle, Nobel Prize in Physics 2001;
Roger D. Kornberg, Nobel Prize in Chemistry 2006;
Yuan T. Lee, Nobel Prize in Chemistry 1986;
Robert, Lord May of Oxford, Royal Swedish Academy’s Crafoord Prize 1996;
John C. Mather, Nobel Prize in Physics 2006;
Prof. Iain Mattaj, Director General, European Molecular Biology Laboratory;
Sir Paul M. Nurse, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2001;
Sir Venkatraman, Ramakrishnan, Nobel Prize in Chemistry 2009;
Sir Richard J. Roberts, Nobel Prize in Physiology or Medicine 1993;
Hamilton O. Smith, Nobel Prize in Physiology or Medicine 1978;
Thomas A. Steitz, Nobel Prize in Chemistry 2009;
Kurt Wuthrich, Nobel Prize in Chemistry 2002;
Harald zur Hausen, Nobel Prize in Physiology or Medicine 2008.

Source (limited access): http://www.sciencemag.org/content/336/6084/978.full.pdf

Why EZ crisis is the blood transfusion to a semi-deceased IMF

News » January 22, 2008

Latin America Banks on Independence

The new Bank of the South shatters neoliberal economics

BY Mark Engler

In the closing weeks of 2007, a region in revolt against the economics of corporate globalization issued its most unified declaration of independence to date.

On Dec. 9, standing before the flags of their countries, the presidents of Argentina, Bolivia, Brazil, Ecuador, Paraguay and Venezuela, along with a representative from Uruguay, gathered in Buenos Aires and signed the founding charter of the Banco del Sur, or the Bank of the South.

The Bank of the South will allow participating governments to use a percentage of their collective currency reserves to strengthen Latin America’s economy and promote cooperative development. It plans to begin lending as early as 2008 with around $7 billion in capital.

By itself, the bank represents a serious challenge to U.S.-dominated institutions, such as the International Monetary Fund (IMF), the World Bank and the Inter-American Development Bank (IDB). As part of a larger trend, it signals a major break from the policies of “free trade” neoliberalism that dominated in the region throughout the ’80s and ’90s.

The Bank of the South’s creators are keenly aware of the significance of this break. In the words of Venezuelan President Hugo Chávez, the bank is “aimed at freeing us from the chains of dependence and underdevelopment.” Ecuadorian President Rafael Correa concurred, arguing that with the bank, “South American nations will be able to put an end to their political and financial dependence that they have had with the neoliberal model.”

Officially, the international financial institutions are keeping their tone upbeat. On Dec. 11, IMF Director General Dominique Strauss-Kahn told Agence France-Presse that the new bank is “not a problem; it’s maybe an opportunity.” Similarly, Augusto de la Torre, World Bank chief economist for Latin America, said, “As far as the World Bank is concerned, this new initiative is not perceived as a competitor.”

But in March 2007, as Latin American leaders were first discussing the creation of a new body, one anonymous insider at the neoliberal IDB told the Financial Times that the Bank of the South represented the largest threat to his institution in decades. “With the money of Venezuela and political will of Argentina and Brazil, this is a bank that could have lots of money and a different political approach,” he explained. “No one will say this publicly, but we don’t like it.”

Breaking Washington’s hold

There is good reason for those invested in the Washington Consensus to dislike the Bank of the South. In recent decades, the IMF, the World Bank and the multilateral regional banks have largely controlled poorer countries’ access to credit and development financing. These institutions allowed developing countries to avoid defaulting on their debt, provided funds in some difficult times and gave a nod of approval to private creditors. But the price the countries paid in return was steep.

In order to stay in their good graces, developing nations have had to privatize industries, open markets to foreign businesses, liberalize capital flows, keep monetary policy tight and implement fiscal austerity (that is, cut needed social services for their people). In the end, such policies proved disastrous in Latin America.

Per capita GDP, which had been growing at a steady rate throughout the ’60s and ’70s, grew hardly at all in the subsequent two decades of neoliberalism. During the latter period, the region also developed some of the highest levels of inequality in the world.

The Bank of the South would work to remedy this situation. Unlike the preexisting financial institutions, the new bank will be run by Latin American countries themselves, will not be dominated by any single nation and will be free to support development approaches that are much more sensitive to the needs of the poor.

A May 2007 statement of South American finance ministers affirmed that the new bank and other mechanisms of regional integration “must be based on democratic, transparent and participatory schemes that are responsible to their constituencies.”

With the exception of Paraguay’s Nicanor Duarte Fruto, each of the Latin American leaders involved in the Bank of the South was elected in recent years on a mandate to split from Washington. Well aware of the failures of economic neoliberalism in the region, and under pressure from an enlivened citizenry, the bank’s members have outraged the international business press by working to do just that.

Several governments have moved to free themselves of direct oversight from the IMF by repaying loans early. In December 2005, Argentina and Brazil announced that they would pay off $9.8 billion and $15.5 billion, respectively. The IMF, which benefits from interest payments on long-term loans, was nonplussed.

Argentina, which was a model of the IMF during the ’90s and suffered severe economic collapse in 2001, vocally declared good riddance. Then-President Néstor Kirchner triumphantly proclaimed that throwing off the chains of IMF debt constituted a move toward “political sovereignty and economic independence.”

Since then, Latin American governments have been one-upping each other in their acts of defiance.

In Bolivia, upon taking office in 2006, President Evo Morales announced he would let the country’s standing loan agreement with the IMF expire. In May 2007, he declared Bolivia would withdraw from a World Bank arbitration center that handles investment disputes, usually favoring corporate interests. Nicaragua has similarly rejected the authority of the center.

Correa topped them by ejecting the World Bank’s representative to Ecuador in April 2007. He declared the officer a persona non grata in the country, insisting, “We will not stand for extortion by this international bureaucracy.”

That same month, Chávez announced that Venezuela would withdraw from membership in the IMF and World Bank altogether. While the country is still working out the details of this move, the prospect is unprecedented in the era of corporate globalization.

The ability of oil-rich Venezuela to provide its neighbors with financing they previously might have needed to beg for from Washington is a significant factor in their willingness to break with the IMF and World Bank. Venezuela has offered billions in support to countries–including Argentina, Bolivia and Ecuador–and those backup funds make many countries less susceptible to threats of capital flight than in the past. Along with investments from China and India, it dramatically reduces Washington’s ability to starve dissident leaders of financial resources when governments grow, in its view, disobedient. The Bank of the South will help to formalize a source of alternative finance and place it under regional control.

Rude awakenings

The establishment of the Bank of the South comes at a particularly bad time for the IMF. The institution’s troubles were brought into relief at its annual fall meetings in mid-October, after which the Washington Post contended, “the International Monetary Fund needs restructuring, and maybe a bailout.”

 

IMF lending has plummeted in recent years, as its supposed beneficiaries have launched a rebellion. Cutting ties with the fund is not just a Latin American phenomenon. Russia, Thailand, Indonesia and the Philippines have also pursued strategies of early debt repayment. Many Asian countries that were burned by the region’s neoliberal financial crisis in 1997 are building large cash reserves to prevent a return to the IMF in times of economic downturn, and they have recently worked on creating a regional currency exchange that will further increase their distance from Washington.

These developments are sapping both the IMF’s influence and its cash flow. Its loan portfolio has dwindled from nearly $100 billion in 2004 to around $20 billion today. A single country, Turkey, now accounts for the bulk of its lending. The IMF has lost almost all influence in Latin America, with lending there plummeting to a paltry $50 million, less than 1 percent of its global loan portfolio. As recently as 2005, the region had accounted for 80 percent of its outstanding loans.

Deprived of lucrative interest payments from poorer countries, the IMF is now desperately trying to meet its $1 billion administrative budget without dipping into its gold reserves. In stark contrast to the triumphalist pronouncements made in past fall meetings, in 2007 the IMF’s newly installed Dominique Strauss-Kahn confessed that “downsizing is on the table” for the institution.

Ignoring the wider picture, pro-free trade pundits have generally responded to the Bank of the South by minimizing its significance and predicting failure. The Wall Street Journal characterized the bank as but one of Hugo Chávez’s many madcap schemes, insisting that it is “unlikely to live up to his grandiose vision.” Meanwhile the Economist asserted, “The IMF can sleep easy.” It pointed out that the Bank of the South’s founding agreement lacked many details about its governance and lending policies, and that disagreements persist among the region’s key players.

It is true that Latin America has a history of internal disputes thwarting dreams of regional unity–and that quarrels persist today. While Venezuela and Ecuador have pushed for the bank to have a far-reaching mandate, Brazil prefers a more modest institution. To the disappointment of many of his progressive supporters, Brazilian President Luiz Inácio Lula da Silva has adhered to conservative economic policies designed to keep Brazil in good standing with foreign creditors. The country also runs a large internal development bank, which loaned $38 billion in 2007 to fund national projects. Therefore, Brazil has less to gain directly from making the Bank of the South into a robust regional lender.

Activists, while generally positive, have expressed some concerns. Environmentalists worry the Bank of the South, while more democratically managed than its counterparts in Washington, may nevertheless develop a similarly destructive record of funding large-scale, ecologically harmful construction projects.

Other progressives, ranging from the members of the Jubilee South coalition to Cuban commentator Eduardo Dimas, have argued that the institution must go beyond traditional development lending to support such measures as land reform, a common regional currency and projects explicitly designed to promote political solidarity in the region. These would more closely link the bank with the Bolivarian Alternative for the Americas (ALBA), an initiative through which the Venezuelan government has paid for Cuban doctors to provide services in the region and has promoted other forms of mutual assistance.

Reservations about the Bank of the South’s mandate, however, should not obscure the swiftness and severity of Latin America’s assault on the international financial institutions.

Chávez first floated the idea of the bank in 2006, and the speed at which it has come into existence has been shocking. The widespread support within Latin America for independent bodies such as the new bank suggests that the days when the United States could act as an economic overseer dictating policy for countries across the globe are coming to an end.

Upon the inauguration of the Bank of the South, even Lula da Silva delivered a message of defiance to the North. “Developing nations must create their own mechanisms of finance,” he said, “instead of suffering under those of the IMF and the World Bank, which are institutions of rich nations.” He added bluntly: “It is time to wake up.”

Source:

http://www.inthesetimes.com/article/3497/

 

 

 

Η έκκληση της Νάντης

Εκκληση της Νάντης (Γαλλίας) γιά την Ελλάδα, 11/11/11
Εκκληση
Λόγω αλληλεγγύης είμαι και εγώ Ελληνας, Ελληνίδα!
Ζητάμε τη διπλή υπηκοότητα

Επειδή ο ελληνικός λαός ταπεινώνεται, ας είμαστε αλληλέγγυοι ενάντια στους πλούσιους όλου του κόσμου. Ας ζητήσουμε όλοι, συμβολικά, την ελληνική υπηκοότητα!
Αγανακτισμένοι από τη δειλία και την έλλειψη οράματος των δυτικών κυβερνήσεων – μεταξύ των οποίων και η δική μας (1) – ενάντια στη δικτατορία των χρηματαγορών,

και εξαγριωμένοι από τη ταπείνωση στην οποία υπόκειται σήμερα ο ελληνικός λαός, κατηγορούμενος αδιάντροπα γιά ασωτεία και απάτη, συλλογικά υποδεικνειούμενος ως ένοχος χωρίς να μπορέσει να αυτουπερασπισθεί (2), καταδικασμένος σε μιά ατελείωτη λιτότητα και στη μετάνεια με όρους που θυμίζουν το λόγο του στρατάρχη Πεταίν το 1940 γιά την ηθική τάξη, «τη προσπάθεια » και «το πνεύμα ηδονής»,

Εμείς μάλιστα δεν ξεχνάμε ότι αυτοί που σήμερα θυσιάζουν την Ελλάδα στο βωμό της κερδοσκοπίας, κάνοντας πως ελπίζουν ότι ο οικονομικός φασισμός θα ικανοποιηθεί με αυτή τη μικρή χώρα και ότι οι ίδιοι θα γλυτώσουν…
…. είναι αυτοί οι ίδιοι που εγκατέλειψαν τη Τσεχοσλοβακία στον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο το 1938, ελπίζοντας πως θα του αρκούσε αυτή η καινούργια λεία που του προσέφεραν, αφού είχαν πριν παρατήσει τη δημοκρατική Ισπανία (3).
Δεν αντέχουμε πιά να βλέπουμε τους νεόπλουτους (1% του πληθυσμού παγκοσμίως) να θριαμβεύουν, αγνοώντας το αληθινό ηθικό χρέος που η Ανθρωπότητα οφείλει στο ελληνικό έθνος (4), διότι έδωσε στη Ευρώπη το πρώτο σπόρο μιάς άμεσης δημοκρατίας (5), βασισμένης ακριβώς στη κατάργηση των χρεών και στη χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους γιά τα χρέη αυτά, πριν 2500 χρόνια (6).
Γιά όλους αυτούς τους λόγους, είμαστε όλοι Ελληνες και Ελληνίδες.
Συνεπώς, ήρθε η ώρα γιά να μη συνεργαστούμε, με τη παθητικότητά μας, ούτε μιά στιγμή παραπάνω στην οικοινιμική υποταγή της Ελλάδας (7). Ετσι θέλουμε, με ένα σαφές σήμα, να είμαστε αλληλέγγυοι με την Ελλάδα και να μοιραστούμε, τουλάχιστον συμβολικά, τη τύχη του λαού της.

Οπότε ζητάμε σήμερα να τύχουμε της Ελληνικής υπηκοότητας και απευθύνουμε επίσημη αίτηση στην Ελληνική Πρεσβεία της χώρας μας, θα δημοσιοποιήσουμε δε αυτή τη ενέργεια με μία πρώτη λίστα υπογραφών, στις 24 Νοεμβρίου 2011, επέτειο μιάς σημαντικής δράσης της Ελληνικής αντίστασης, που έγινε στη γέφυρα του Γοργοπόταμου τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942 (8).

Κύριε Πρέσβη,
Αλληλέγγυος/η προς τη χώρα σας, ο/η υπογράφων/ουσα ζητώ προσωπικά να καταμετρηθώ ως Ελληνας/ιδα από καρδιάς και να αποκτήσω τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις όσων έχουν διπλή υπηκοότητα, γιά να ασκήσω αυτή τη διεθνική εθνικότητα με σκοπό να εγκαθιδρύσουμε μία παγκόσμια δημοκρατία ελευθερίας και ισότητας, 25 αιώνες μετά το Σόλωνα, το Κλεισθένη και το Περικλή.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων γιά την απάντησή σας.
Με αδελφοσύνη προς το λαό σας.
ΟΝΟΜΑ…………. ΕΠΩΝΥΜΟ………………… ΠΟΛΗ…………… ΧΩΡΑ……………
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ Η ΙΔΙΟΤΗΤΑ……………………………
Copy/paste το κείμενο αυτό ή στείλτε το δικό σας γράμμα στη πρεσβεία της χώρα σας και επίσης στείλετε ένα αντίγραφο στη ακόλουθη διεύθυνση του συλλόγου : jesuisgrec@numericable.fr
Μπορείτε επίσης να γράψετε ένα προσωπικό σχόλιο στο πιό κάτω blog :
http://jesuisgrec.blogspot.com/

Αυτή η προσωπική και συλλογική ενέργεια-αίτηση γιά την ελληνική υπηκοότητα ανήκει μόνο σε αυτούς και αυτές που την κάνουν και δεν την κατευθύνει κανένα κόμμα ή οργανισμός. Την προτείνει ο πολιτιστικός σύλλογος « Ν.e.u.f » « Nantes Est Une Fête ! » (H Νάντη είναι μιά γιορτή) (9).

Σημειώσεις κειμένου έκκλησης
1.Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη πατερναλιστική περιφρόνηση των ηγετών της Γερμανίας και της Γαλλίας προς την Ελλάδα, αλαζονική και προσβλητική συμπεριφορά τόσο περισσότερο σκανδαλώδης εφόσον αυτές οι δύο χώρες προμηθεύουν πανάκριβα οπλικά συστήματα στην Ελλάδα.
Αισθανόμαστε ντροπή γιά το ζεύγος Μερκέλ-Σαρκοζί, που δίνει μαθήματα διδασκαλίας σε μιά Ελλάδα γονατισμένη, που της εφαρμόζουν με το ζόρι μιά θεραπεία τόσο επιτακτική και ανόητη όσο ήταν η ιατρική της εποχής του Μολιέρου, βασισμένη στη αφαίμαξη, μία ιατρική που ονειρεύονται ανοιχτά να την εφαρμόσουν μετά στους δικούς τους λαούς.

Δεν δεχόμαστε να χάνει ένα έθνος τη πολιτική του κυριαρχία, γιά πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, λόγω ενός απλού diktat οικονομικής απόδοσης των επενδύσεων των 1% προνομιούχων όλου του κόσμου, που μπορούσαν να αγοράσουν κρατικά ομόλογα.

Δεν θα επιτρέψουμε να συκοφαντηθεί ο ελληνικός λαός στη θέση μερικών κερδοσκόπων και αισχοκερδών όλου του κόσμου και των συνενόχων τους.
2. Ούτε να εκφραστεί με δημοψήφισμα.
3. Ο Τσώρτσιλ είχε πει αυτή τη περίφημη φράση μετά από το σύμφωνο του Μονάχου: «Μεταξύ του πολέμου και της ατιμίας διαλέξατε την ατιμία, θα έχετε το πόλεμο. ». Αλλά γνωρίζουμε λιγότερο το ότι ο Γκάντι από την Ινδία είχε δηλώσει : « Η Ευρώπη πούλησε τη ψυχή της γιά να υπάρξει στη γη 8 ημέρες παραπάνω. Η ειρήνη που η Ευρώπη κέρδισε στο Μόναχο, αποτελεί το θρίαμβο της βίας και είναι η ήττα της. ».

Δεν ξεχνάμε ότι ο στρατηγός Φωσέρ, ηγέτης της γαλλικής αποστολής βοηθείας εγκατεστημένη στη Πράγα, αηδιασμένος από το σύμφωνο του Μονάχου, είχε στείλει τη παραίτησή του στη γαλλική κυβέρνηση γιά να σωθεί η τιμή και είχε ζητήσει τη τσέχικη υπηκοότητα. Ο στρατηγός Λουί Ευγένιος Φωσέρ έζησε 20 χρόνια πλάι στο τσέχικο λαό. Επιστρέφοντας στη Γαλλία έγινε αντιστασιακός κατά τη ναζιστική κατοχή, έπειτα συνελλήφθει και εξορίστηκε στη Γερμανία απ΄όπου γύρισε ζωντανός το 1945.
4. Γιατί η Ελλάδα έδωσε στο κόσμο το δραστήριο μύθο της Αντιγόνης, ανίκητη εξέγερση της συνείδησης εναντίον της αυθαιρεσίας και της τυραννίας.
5. Γιατί η Ελλάδα έδωσε στην Ευρώπη το πρώτο σπόρο μιάς άμεσης δημοκρατίας (όχι αναθετουμένης σε μιά τάξη εκλεγέντων-επαγγελματιών, αλλά ασκουμένης αμέσως από κληρωτούς βουλευτές),
6. Και διότι η ενακτήρια πράξη που εγκαινίασε την Αθηναική Δημοκρατία πρώτος σπόρος – ακόμα εύθραυστος και ατελής βεβαίως – που αποφάσισε ο άρχοντας Σόλωνας το 594 π.Χ. ήταν ακριβώςη κατάργηση των χρεών και η γενική χειραφέτηση των πολιτών από τη δουλεία τους γιά τα προσωπικά τους χρέη. Αλλά ποιός το θυμάται ;
Ούτε ξεχνάμε την λαμπρή και ηρωική ελληνική αντίσταση, συμμετέχοντας σε μεγάλο βαθμό στην απελευθέρωση της Ευρώπης από το ναζισμό.
7. Αυτή η κηδεμονία θα σήμαινε ένα έρπον πραξικόπημα κατά της ευρωπαικής δημοκρατίας και τη προγραμματισμένη ασφυξία της ελληνικής κοινωνίας με την υλική και ηθική ταπείνωσή της η οποία αναγκαστικά θα παρέσυρε, σαν ένα ντόμινο, τις διπλανές χώρες, μεταξύ των οποίων και τη δική μας, στο ίδιο αποτέλεσμα, με το κίνδυνο μιάς προ-φασιστικής κρίσης.
8. Τη νύχτα της 24ης προς την 25η Νοεμβρίου 1942, η ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας του Γοργοποτάμου, στο στρατηγικής σημασίας άξoνα Θεσσαλονίκης-Αθήνας, αποτελεί μιά μεγάλη από κοινού δράση δύο σημαντικών κινημάτων της ελληνικής αντίστασης, των κουμμουνιστικών ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ και των μη κουμμουνιστικών ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ, υποβοηθούμενων από Bρετανούς πράκτορες.
9. Ο σύλλογος Ν.e.u.f. οργανώνει στη Νάντη (Λουάρ και Βρετάννη, Γαλλία) τη Γιορτή των γλωσσών και των διαδρομών μνήμης της αντιφασιστικής Αντίστασης. Ο σύλλογος αυτός, το 1995, απαιτούσε την αυτοματισμένη διαφάνεια των δημόσιων λογιστικών μέσω Ιντερνέτ και το 1997 εγκαινίασε το « Ρεβεγιόν της Πρωτομαγιάς » μπροστά στο Χρηματηστήριο του Παρισιού, πρώτη δημοτική εκδήλωση του δυτικού κόσμου γιά το φόρο Τομπίν κατά της κερδοσκοπίας και εναντίων των φορολογικών παραδείσων. Ο Ν.e.u.f. πήρε επίσης τη πρωτοβουλία της « Εκκλησης των Αντιστασιακών προς τις νέες γενιές της 8ης Μαρτίου 2004 » (με την ATTAC) και της λεγομένης Δήλωσης «Δεκαπόλ, Δέκα καινούργια δικαιώματα γιά τον προσεχή αιώνα ».

 

Πηγή:

http://jesuisgrec.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

Η ντροπή της Ευρώπης

Γκύντερ Γκρας: «Καρφωμένη, γυμνή στον πάσσαλο η Ελλάδα»

Με ποίημα που τιτλοφορεί «Η ντροπή της Ευρώπης» επέλεξε να παρέμβει ο γερμανός νομπελίστας συγγραφέας Γκύντερ Γκρας στη συζήτηση γύρω από την Ελλάδα και τη στάση που τηρεί απέναντί της η Ευρώπη.

Η Ευρώπη, γράφει ο Γκρας, βάζει την Ελλάδα, «τη χώρα στην οποία οφείλει το πνεύμα της», στο «ικρίωμα και την καταδικάζει σε φτώχεια».

Το ποίημα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung» την Παρασκευή. Ο Γκρας είχε δημοσιεύσει πριν από μερικούς μήνες σε γερμανική εφημερίδα ποίημα-παρέμβαση για το Ισραήλ, το οποίο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και κατηγορίες για αντισημιτισμό.

«Από τη χώρα που σου έδωσε το λίκνο και βρίσκεται κοντά στο χάος, μένεις μακριά» γράφει ο Γκρας απευθυνόμενος στην Ευρώπη. «Με το ζόρι γίνεται ανεκτή η χώρα της οποίας οι συνταγματάρχες κάποτε έβρισκαν ανοχή ως σύμμαχοι».

«Πιες, επιτέλους, πιες!», αλλά ο Σωκράτης σου επιστρέφει με οργή γεμάτο το ποτήρι»γράφει ο Γκρας, συνεχίζοντας «για εσένα η Αντιγόνη φοράει μαύρα και πενθεί ο λαός που σε φιλοξένησε». Και κλείνει με την προφητεία ότι η Ευρώπη «θα μαραζώσει χωρίς πνεύμα»αν λείψει η Ελλάδα.

Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δε συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ’ τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.

Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.

Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.

Στη φτώχια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.

Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.

Καμιά ανοχή πλέον δε δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.

Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί – σ’ όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ’ είχε φιλοξενήσει.

Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.

Πιες, επιτέλους, πιες κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.

Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.

Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.

Günter Grass

(απόδοση στα ελληνικά Γιάννης Ευθυμιάδης – Σοφία Γεωργαλλίδη)

Veteran visionaries speak of Greece

“Europe without Greece is like a child without a birth certificate.”

Valéry Giscard d’Estaing

“Europe lacks leaders, Germany risks isolation. “

“Up to now admonishments, pompous advice and teachings from other Member States of the EU led the Greeks to depression. So I’m afraid to accuse the Greeks that they have not made sufficient cuts, like everyone else suggested. Because the cuts are the cause of depression.”

Helmut Schmidt

The problem is not Greece, but Europe.

Today, Francois Hollande, after Camp David and Chicago, will be inducted in his first EU summit. It will not be the last chance summit, but perhaps one that should bring things back to flat.
For if the growth has become the buzzword, why did not we think at the beginning of the crisis? It took four years for an authoritative voice, Mario Draghi, launched between the two rounds of the French presidential elections this expression that had become taboo in Ms. Merkel’s mouth, growth.
In fact, step by step, Mrs. Merkel finds herself isolated in her concepts of governance, and the Germans will have to face their future with or without Merkel. But the most important which should emerge from this summit, if European leaders go along with proposals of Francois Hollande and Mario Monti, is to implement a policy of Eurobonds, growth and a strong desire to save Greece.
The European savings could be the lever that will boost the machine. It would be an impact in restoring confidence and to restart growth. And for Greece, it knows that to get Greece out of the euro area would be a failure of severe and profound past governance. When in 2003 Romano Prodi, President of the European Commission had proposed a national public accounts oversight, France, Italy and Germany had refused, so that everyone knew the Greek deficit figures, hidden its rulers. In the words of Romano Prodi, France, Italy and Germany have some responsibility in the current situation of Greece.
So it’s not by stigmatizing Greece and the show carrot of EU aid, as to get the donkey moving, which will save the cradle of our civilization. If international markets have selected Greece as a testing laboratory crisis to see how far a European people could suffer and hold, this macabre farce has gone on long enough.
Save Greece, is to save Europe, and to breathe new policy, modern and plunged ahead. Help Greece, Yes, but help Greece in creating growth, that is to say all necessary means to create business for the future, giving opportunities to the Greek people by providing future technologies that can be implemented in this country for the benefit of all, starting with new energy in a country bathed by the sun. The main activity of Greece is tourism, there remains an immense place in the provision of new activities.
Thus and not otherwise we will help Greece and its people to regain their zest for life, and face the future together, hand in hand.
I repeat again, Greece is the future of Europe, not less.
Source: