On Ranking and Evaluation Ethics

“I have always thought the actions of men the best interpreters of their thoughts”
John Locke
Recently I was asked to write an evaluation letter for a distinguished member of the academic community on the occasion of assessment and ranking procedures.  It seems that the said member of the academia with an impressive record of scientific contributions and an excellent reputation across tertiary education was inadequately evaluated without appropriate consideration of performance background and contributions.  I wrote my evaluation with a deep sense of commitment to fairness and objectivity. There was a moral duty for me to support the obscured truth and help right what was obviously wrong.
The one thing that bothers me most is lack of integrity: personal and political biases that interfere with judgment and reliability of evaluation procedures.  After 6 years of recession, the resisting key feature of the Greek State is being consistently reproduced across institutions and industries left and right, from top to bottom.  Agendas come and go where focus should be placed on contributions, life achievements, testimonials and references. Decisions are affected by personal preferences, relations and vested interests rather than refined criteria, meticulous observation, collection of feedback and reflection on value adding practices.
Who one is by birth, whom s(h)e is affiliated with, not one’s register of accomplishments is what determines tenure, promotion, distinction, stipend, appraisal, or award.  Lack of transparency and ethical considerations in political and corporate decision making is a major reason for failure of institutions in the macro and micro level.
Needless to say it’s the monster that feeds clientelism and corruption.
As a society we have got to reinvent our values, redefine our standards and literally turn around our political culture, not in some remote future, not in conferences, debates, symposiums or journal publications.  Here and now.
Sociocultural transformations take time, but this one is long overdue.
© MariaJayEm
Advertisements

…σωπάστε και ακούστε τον ήχο των ηττημένων

Γράφει: Δημήτρης Καραμάνης – Φωτογραφίες: Βασίλης Μαθιουδάκης –ΑΝΘΡΩΠΟΙ – 06/07/2015

Το επόμενο γράμμα για τις μέρες που φαίνεται ότι ακόμα ζούμε, δεν ήρθε στο Περιοδικό. Το έγραψε ο Δημήτρης Καραμάνης στο barikat.gr και απευθύνεται σε αυτούς που μέχρι και χθες νόμιζαν ότι είναι και θα παραμείνουν πάντα νικητές. Το αναδημοσιεύουμε ως πρώτο σχόλιο της ημέρας που ξημέρωσε, γιατί νομίζω ότι εκφράζει πολλά από όσα θα θέλαμε να πούμε στους μέχρι πρότινος νικητές…


«Σωπάστε και ακούστε τον ήχο των ηττημένων που γύρισαν να τα πάρουν όλα πίσω»


06/Jul/2015

40 χρόνια βρίσκατε τον τρόπο. Είτε δια της συναίνεσης, είτε δια της ανοχής, είτε δια της επιβολής. Μας βάζατε από κάτω γιατί ήμασταν αδύναμοι και εσείς ξέρατε τα κόλπα. Κάναμε και εμείς τα δικά μας λάθη. Παλιότερα τρώγαμε την παπάτζα της εθνικής συμφιλίωσης, δανειζόμασταν το πλάνο σας για την ανάπτυξη που όμως το λέγαμε ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων για να μη σας μοιάζουμε και όταν σε μερικές στιγμές προσπαθούσαμε να γίνουμε επικίνδυνοι, ξέρατε τα κόλπα να μας περιορίσετε στη γωνιά μας

Εμείς είχαμε τα δικά μας. Λέγαμε πολλά για το λαό, αλλά τον θεωρούσαμε κάπως ξένο, έξω από μας. Σας χαρίσαμε για χρόνια το δικαίωμα να μιλάτε εσείς εξ ονόματος του. Δικαίως το κάνατε. 8 στους 10 σας ψήφιζαν όταν έπρεπε. Εμείς είχαμε συνάψει μια σιωπηρή ειρήνη με το τέρας που το νομίζαμε ανίκητο. Εσάς.

Όλους εσάς που η κρίση σας παρουσιάστηκε ως ευκαιρία να πειραματιστείτε. Να βγάλετε ακόμα περισσότερα φράγκα, να φτιάξετε μια ακόμα πιο βαθιά άβυσσο ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Το κάνατε με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σας. Γνωρίζατε ότι θα είχατε ορισμένες ελεγχόμενες απώλειες, μα ποτέ δεν πιστέψατε ότι θα είχατε αντίπαλο. Αριστερά, λαός, κίνημα. Σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει. Έλα όμως που άρχισε να δαγκώνει.

Φτάσαμε στο 2015. Η «αριστερή παρένθεση» άντε να κρατήσει κανένα εξάμηνο. Μετά θα κλείσει, σκεφτήκατε. Θα φορτώσετε στην πλάτη της όσα κάνατε εσείς και η ζωή συνεχίζεται. Η στιγμή ήρθε. 40 χρόνια κουμάντο, έπρεπε να ξεδιπλωθούν στη στρατηγική μιας εβδομάδας. Κυριακή ψηφίζουμε Δευτέρα φεύγουν, γράφατε από δω και από κει. Κατεβάσατε όλα σας τα όπλα, νέα και παλιά, γυαλισμένα και σκουριασμένα απέναντι σε έναν αντίπαλο άπειρο, λίγο αυθάδη αλλά και ζαλισμένο, έτοιμο να κατασπαραχθεί. Η μάχη αυτή δεν είχε κανόνες, σεβασμό, εγκράτεια. Άλλωστε ποιοί είστε εσείς να παίξετε με κανόνες; Πότε παίξατε έτσι για να το κάνετε και τώρα;

Η μέρα της κρίσης ήρθε. Δεν είδατε τα σημάδια. Πέσατε θύματα της αφήγησης που είχατε φτιάξει εσείς για την κατάσταση στη χώρα. Είδατε τα ΑΤΜ αλλά δεν είδατε την ψυχραιμία του κόσμου στις ουρές. Διακινούσατε ειδήσεις στον ηλεκτρονικό τύπο αλλά δε βλέπατε το κράξιμο του κόσμου στα σχόλια. Κάνατε συγκεντρώσεις μεταξύ σας, αλλά δε βλέπατε τι συμβαίνει στα 500 μέτρα από το Καλλιμάρμαρο. Ακούγατε το Γιούνκερ, το Σόιμπλε, τη Μέρκελ, τον Ντάισελμπλουμ αλλά δεν ακούγατε τα μπινελίκια κάθε φορά που οι φάτσες τους έμπαιναν στα σπίτια των φτωχών. Κοιμηθήκατε ήσυχοι όταν οι εργαζόμενοι σας υπέμεναν στωικά και αθόρυβα τις απειλές και τους εκβιασμούς σας, ξεχάσατε όμως ότι στο Σύνταγμα και στην κάλπη δεν θα σας είχαν μαζί τους να τους κυνηγάτε. Πιστέψατε ότι θα τσιμπήσετε τους νέους γιατί είχατε στη βιτρίνα το ελληνικό star system της οθόνης και της πίστας αλλά δεν σας πέρασε από το μυαλό ότι όσο αδειάζουν οι πίστες, γεμίζουν οι συναυλιακοί χώροι, ούτε κανείς σας είπε ότι αντί για καραγκιόζηδες σαν τον Σεφερλή εμείς έχουμε το Luben, το Κουλούρι και τα ρέστα, για να γουστάρουμε. Είχατε σίγουρη την επικράτηση σας γιατί στην τελική, θα μας κύκλωνε ο φόβος της δραχμής, της απομόνωσης, της καταστροφής. Δεν πήρατε ποτέ στα σοβαρά ότι εμείς το φόβο τον έχουμε γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Χάσατε. Χάσατε γιατί είστε ένα τσούρμο από πουλημένα τομάρια, φαντασμένους, γκάνγκστερ, γιάπηδες, σκοταδιστές και πολιτικά ζόμπι, που πιστεύουν ότι μπορούν να πουλάνε και να αγοράζουν ένα λαό κατά το δοκούν. Χάσατε γιατί οι φτωχοί είναι ασύμμετρη απειλή για τον πλούτο που ζει στη γυάλα και έχει μάθει να τους βλέπει όλους σαν υπηκόους. Χάσατε γιατί πιστέψατε ότι «το χρήμα πάνω από τη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια», είναι μια αρχή που ισχύει τόσο στην Εκάλη όσο και στο Καματερό.

Χάσατε και τώρα ετοιμάζεστε άλλοι να φάτε τις σάρκες σας, άλλοι να γλείψετε το χέρι που έγραψε το 62-38. Κάντε μας τη χάρη και απλά σωπάστε. Αφήστε μας για λίγο να χορέψουμε πάνω στα συντρίμμια της Ελλάδας που σας έθρεψε. Εμείς θα χτίσουμε το νέο κόσμο με τον πόνο μας, με τα ζόρια μας, αλλά με άλλα υλικά. Δεν έχει σημασία να σας μιλήσουμε γι’ αυτά. Δεν θα καταλάβετε ποτέ. Απλά σωπάστε και ακούστε τον ήχο των ηττημένων που γύρισαν για να τα πάρουν όλα πίσω.

Πηγή

Πηγή: BARIKAT.GR

Τι χρωστούν οι λαοί στην Ελλάδα

Στα βίαια χρόνια της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους η Ελλάδα κατόρθωσε τα ακόλουθα κρίσιμα επιτεύγματα στο εξωτερικό και κυρίως στο εσωτερικό της.

α) Κατέδειξε πόσο κρίσιμη είναι η χειραγώγηση της κοινής γνώμης
β)  Αποκάλυψε τον εφιαλτικό κύκλο της χρηματοδότησης εκτός αγορών υπό απάνθρωπους όρους

γ) Αποκάλυψε ότι δεν υφίσταται το μεταπολεμικό Ευρωπαϊκό όραμα ειρήνης και αλληλεγγύης των λαών. Οι φερόμενοι ως εταίροι είναι απλώς δανειστές οι οποίοι αδιαφορούν για την ανάκαμψη της Ελλάδας ως κοινωνίας και οικονομίας
δ) Έδειξε το δρόμο για πρόκριση εναλλακτικών επιλογών απέναντι στο μοντέλο της ακραίας λιτότητας
ε) Aποκάλυψε το πόσο λίγο ενδιαφέρονται οι εκπρόσωποι της λεγόμενης βιώσιμης ανάπτυξης για την επιβίωση των ασθενέστερων
ζ) Επιβεβαίωσε την από άκρου σε άκρον επικράτηση του μοντέλου ‘trickle down economics” το οποίο φυσικά δεν αποδίδει τα αναμενόμενα από την κορυφή της πυραμίδας όπου και παραμένουν εγκλωβισμένα τα οφέλη μιας ασύδοτης ελευθερίας
η) Φανέρωσε ότι οφείλουν να υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι σε κάθε σενάριο, ιδιαίτερα για χώρες δεσμευμένες σε συμμαχίες και συμβόλαια όπως η Ελλάδα. Την αξία ενός plan B  ή και C επεξεργασμένων σε καιρό ευημερίας που πρέπει να μπορούν να ενεργοποιηθούν στην άσχημη περίοδο. Με άλλα λόγια την αξία των γεωστρατηγικών συμμαχιών σε βάθος χρόνου.  Την ανάγκη η χώρα να μην μπορεί να εκβιάζεται από κανέναν.
Το μέλλον και το συμφέρον της χώρας είναι εκεί όπου δεν θα μπορεί να εκβιάζεται από κανέναν.  Η συμπόρευση με εταίρους-συμμάχους θα πρέπει να είναι σε ένα πλαίσιο αλληλεγγύης και όχι ασφυξίας και εκβιασμών.  Προσαρμοστικές κινήσεις θα πρέπει να γίνονται σε ένα εύλογο βάθος χρόνου ώστε να κρατιέται όρθια η κοινωνία η οποία καλείται να στηρίξει την εφαρμογή και επιτυχία της προσαρμογής.
Το Chicago school shock therapy δεν αποδίδει.
θ) Αποκάλυψε τον σημαντικό ρόλο των σημειολογικών κινήσεων ως ψυχολογικό παράγοντα στις διαπραγματεύσεις
ι) Έκανε πασιφανές ότι ο κύριος όγκος των δανεικών και του συσσωρευμένου χρέους διοχετεύεται στην αποπληρωμή χρεών εκτός Ελλάδας
κ) Αποκάλυψε το πόσο πιο μειονεκτική και δυσχερής είναι η θέση μιας εισαγωγικής οικονομίας και ενός διεφθαρμένου πελατειακού κράτους
λ) Κατέδειξε ότι δεν υπάρχει ένα μοντέλο κατάλληλο ως φάρμακο για όλες τις περιπτώσεις και ότι κάθε χώρα είναι μια μοναδική περίπτωση γιατί εξαρτάται από τις κοινωνίες και τους ανθρώπους της που αντιδρούν διαφορετικά. Η παγκοσμιοποίηση δε βοηθά καθόλου σ’αυτό θέλοντας να εξομοιώνονται τα πάντα με απώτερο στόχο να δημιουργούνται “εργοστάσια” παραγωγής, επιρροής και προστασίας συμφερόντων.

© MariaJayEm

Κάποτε

Κάποτε αυτή η σπουδαία ροκ μπαλλάντα είχε γίνει σύμβολο του τείχους που πέφτει, των λαών που σμίγουν, της αναζήτησης ενός κόσμου καλύτερου.

Σήμερα το ακούω και η πίκρα για τη βαριά σημειολογία του σκεπάζει την ψυχή μου. Τότε, στα 1989, πιστέψαμε πως η ενότητα των λαών ήταν πιο πάνω από μισαλλοδοξίες. 26 χρόνια μετά οι λαοί πιο διαιρεμένοι από ποτέ σέρνονται άβουλοι πίσω από το φάντασμα της Ενωμένης Ευρώπης.

10 παρατηρήσεις για την τρέχουσα επικαιρότητα

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

του Μιχάλη Παναγιωτάκη

 

  1. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΙΑΣ ΓΙΑΚΟΥΜΠΙΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΙΑΣ ΓΙΑΚΟΥΜΠΙΝΗ

    Οι U2 είναι μαγαζί. Η εικόνα με το Unfuck Greece είναι τμήμα από αυτό τον μόνιμο αποπλαισιωμένο βομβαρδισμό εικόνας, μέσα στον οποίο μαρκετάρονται. Εν μέρει καλό (γιατί δείχνει πως η κρισιμότητα της κατάστασης στην χώρα έχει φτάσει και στις παρυφές της ποπ κουλτούρας) αλλά ως επί το πλείστον ουδέτερο: είμαστε πίξελ σε μιντιακό κάδρο.

  2. Το άρθρο του Τσίπρα στη Le Monde έξω το διάβασαν σαν defiant statement, εδώ, εξ αριστερών κυρίως, διάφοροι το παρουσίασαν ως κείμενο συνθηκολόγησης. Κάποια ερμηνεία από τις δύο είναι τελείως λάθος. (Alexis Tsipras, «Non à une zone euro à deux vitesses», Le Monde, 31.5.2015).
  3. Αν εκ των προτέρων θεωρείς σαν αξίωμα πως δεν μπορεί να υπάρξει αξιοπρεπής λύση εντός Ευρώ, τότε κάθε λύση εντός Ευρώ την θεωρείς εκ των προτέρων συνθηκολόγηση. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενό της. Και άρα πως δεν είναι αξιοπρεπής λύση. Κυκλικός συλλογισμός λέγεται αυτό.

View original post 762 more words

Jürgen Habermas On The Shift of Global Policies Away From Basic Human Rights

“Policies predominant in recent decades in the US, the UK, continental Europe, and indeed throughout the world, pretend to be able to secure an autonomous life for citizens primarily through guarantees of economic liberties.  In fact they tend to destroy the balance between the different categories of basic rights.  Human dignity, one and the same for everyone and everywhere, grounds the indivisibility of all categories of human rights.”

Modified extract from the book The Crisis Of The European Union: A Response